Сураи Аль-Ахзаб — Оят 66

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• «تُقَلَّبُ» — гардонида мешавад, паҳлу ба паҳлу ва рӯ ба рӯй гардонда мешавад.
• «وُجُوهُهُمْ» — рӯйҳои онҳо.
• «يَا لَيْتَنَا» — эй кош, орзу мекардем.
• «أَطَعْنَا» — итоат кардем, фармонбардорӣ намудем.

1. Тафсири оят:

Ин оят манзараи сахти рӯзи қиёматро тасвир мекунад. Он рӯз рӯйҳои кофиронро дар оташи дӯзах аз як тараф ба тарафи дигар мегардонанд, то азоби оташ ба ҳамаи қисматҳои чеҳраи онҳо расад. Дар он ҳолати душвор ва бечорагӣ онҳо бо пушаймонии амиқ ва ҳасрат мегӯянд: «Эй кош, мо дар дунё ба Худо итоат мекардем ва ба Паёмбар низ итоат мекардем!» Яъне, кош мо амрҳои Худоро иҷро мекардем ва аз манъкардаҳояш дур мешудем, ва ба он чизе ки Паёмбар аз ҷониби Парвардигораш оварда буд, гӯш медодем ва фармонбардорӣ мекардем. Ин суханони онҳо нишонаи ниҳояти надомат ва афсӯсхӯрӣ дар рӯзест, ки дигар пушаймонӣ фоидае надорад ва роҳи бозгашт ба дунё баста аст. Онҳо дар он лаҳза ба хубӣ дарк мекунанд, ки сабаби ҳалокаташон танҳо як чиз буд: саркашӣ аз итоати Худо ва Паёмбари Ӯ.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки итоати Худо ва Паёмбар (с) роҳи наҷот дар дунё ва охират аст.
• Пушаймонии рӯзи қиёмат фоида надорад, бинобар ин бояд ҳанӯз дар дунё тавба кунем ва амали нек анҷом диҳем.
• Оят дили инсонро ба сӯи фармонбардорӣ аз Аллоҳ ва пайравӣ аз суннати Паёмбар (с) мекашад, зеро ин роҳ ба биҳишт ва хушнудии Худо мерасонад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини осонӣ ва наҷот аст ва ҳар кас ба он пайравӣ кунад, дар охират ҳасрат намехӯрад.
• Ҳамчунин моро водор мекунад, ки қадри неъмати ҳидоят ва имонро донем ва шукри онро ба ҷо орем.