Сураи Фатир — Оят 35

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• أَحَلَّنَا: моро фуруд овард, ҷой дод.
• دَارَ الْمُقَامَةِ: хонаи ҷовидонӣ, яъне биҳиште, ки дигар аз он кӯч кардан нест.
• فَضْلِهِ: лутфу марҳамати Ӯ, на бо кӯшишу қувваи худи мо.
• نَصَبٌ: хастагӣ, машаққат.
• لُغُوبٌ: беморӣ ва мондашавӣ аз андозаи зиёди хастагӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят суханони аҳли биҳиштро ҳикоя мекунад, ки онҳо пас аз дохил шудан ба ҷаннат мегӯянд: Сипос барои Аллоҳе, ки моро дар хонаи ҷовидонӣ ҷой дод — хонае, ки дигар аз он накӯч мекунем ва ҳамеша дар он мемонем. Ин ҷойгиршавӣ танҳо аз лутфу марҳамати Ӯст, на аз кӯшиш ё қувваи худи мо. Дар он ҷо ҳеҷ гуна хастагӣ ва машаққат ба мо намерасад ва ҳеҷ гуна мондашавӣ ва беморӣ моро фаро намегирад. Ин неъматҳо барои касонест, ки китоби Аллоҳро мерос гирифта, ба он амал карданд ва Аллоҳ онҳоро ба биҳишт дохил намуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи неъматҳо, аз ҷумла биҳишт, танҳо бо лутфу марҳамати Аллоҳ аст, на бо амали худи инсон. Ин боиси фурӯтанӣ ва шукргузорӣ мегардад.
• Биҳишт хонаи ҷовидонӣ аст, ки дар он ҳеҷ хастагӣ, машаққат ва мондашавӣ нест. Ин ба мо умед мебахшад, ки барои аҳли имон подоши беҳтарин омода аст.
• Ин оят моро ба сӯи амал ба китоби Аллоҳ ва тоъат ташвиқ мекунад, зеро ваъдаи биҳишт барои онҳоест, ки ба он амал мекунанд.
• Ёдовар мешавад, ки дунёи фонии мо пур аз хастагиҳо ва машаққатҳост, аммо биҳишт ҷои оромӣ ва роҳатро аст. Ин ба дили муъмин оромӣ ва умед меорад.
• Шукргузорӣ ба Аллоҳ барои неъматҳои Ӯ, хусусан неъмати биҳишт, бояд ҳамеша дар дилу забон бошад, чунон ки аҳли биҳишт мегӯянд: «Алҳамдулиллоҳ».