Sura Ja Sin — Werset 12

Znaczenie wybranych słów:

• Nuhyi al-mawtā – „Wskrzeszamy umarłych” – przywracamy ich do życia w Dniu Sądu.
• Mā qaddamū – „to, co wcześniej uczynili” – czyny, które człowiek popełnił za życia.
• Āthārahum – „ich ślady” – skutki i wpływy, które pozostawili po sobie, zarówno dobre, jak i złe.
• Imām mubīn – „jasna księga” – Ławh al-Mahfūz (Tablica Zachowana), w której zapisane jest wszystko.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Bóg – Wszechmogący i Najwyższy – oznajmia, że to On sam wskrzesza umarłych w Dniu Sądu, aby każdy człowiek stanął przed Nim i został rozliczony ze swoich czynów. Następnie podkreśla, że zapisuje wszystko, co człowiek uczynił w swoim życiu – zarówno dobro, jak i zło – oraz to, co pozostawił po sobie jako trwały ślad. Te ślady to między innymi: dobre uczynki, które inspirują innych, wiedza przekazywana dalej, jałmużna o ciągłym charakterze (sadaqah dżarijah), pobożne dzieci, które modlą się za rodziców, ale także złe przykłady, grzechy i szkodliwe działania, które mają wpływ na innych po śmierci ich autora. Bóg zaznacza, że wszystko to zostało dokładnie policzone i zapisane w Jasnej Księdze – Ławh al-Mahfūz – która jest źródłem wszelkich zapisów przeznaczenia. Ten zapis jest doskonały, niczego nie pomija i niczego nie gubi.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

• Wiara w zmartwychwstanie i Dzień Sądu jest fundamentem islamu – życie nie kończy się wraz ze śmiercią, lecz prowadzi do wiecznego rozliczenia.
• Człowiek powinien być świadomy, że jego czyny są zapisywane, a także że jego wpływ na innych – zarówno za życia, jak i po śmierci – będzie oceniony.
• Zachęta do pozostawiania po sobie dobrego dziedzictwa: nauki, dobrego przykładu, trwałej jałmużny i wychowania pobożnych dzieci, które będą źródłem nagrody nawet po śmierci.
• Ostrzeżenie przed złym wpływem – każdy, kto szerzy zło lub pozostawia szkodliwy ślad, poniesie za to odpowiedzialność.
• Wielkość i wszechwiedza Boga – nic nie umknie Jego wiedzy, a Jego zapis jest doskonały i sprawiedliwy, co daje wierzącemu poczucie bezpieczeństwa i sprawiedliwości w ostatecznym rozrachunku.
• Pobudka do samorachunków (muhāsabah) – człowiek powinien regularnie oceniać swoje czyny i dążyć do tego, by jego ślad na ziemi był dobry i pożyteczny.