Surat Yasin — Ayat 30

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• حَسْرَةً (hasratan): rasa getun banget lan nglarani ati amarga kelangan apa-apa kang wigati utawa amarga kesalahan kang wis dilakoni.
• الْعِبَادِ (al-'ibād): para hamba, yaiku manungsa.
• يَسْتَهْزِئُونَ (yastahzi'ūn): padha ngece, padha moyoki, padha ngguyu.

1. Tafsir ayat:

Ing dina kiamat mengko, para manungsa kang maune padha ngapusi para rasul bakal ngrasakake getun lan nglarani atine nalika padha nyawang siksa kang wis cumepak. Getun iku ora ana gunane maneh, amarga ing donya biyen saben ana rasul kang teka saka Gusti Allah, mesthi padha dipoyoki lan dipoyoki. Ora ana rasul siji wae kang teka, kajaba padha ngece marang dheweke. Mula, pungkasane padha nampa penyesalan ing dina kiamat amarga wis nglirwakake kewajibane marang Gusti Allah. Ayat iki nggambarake kelakuane wong Quraisy kang padha moyoki Rasulullah, lan dadi pepeling kanggo kabeh manungsa supaya ora nindakake kaya mangkono.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake manawa ngece marang rasul utawa wong kang nggawa kabar becik iku kelakuan kang ala banget lan bakal nuwuhake getun ing dina kiamat.
• Kita kudu nggatekake lan ngajeni para utusan Allah, amarga dheweke teka kanggo nuntun manungsa menyang dalan kang bener.
• Getun ing dina kiamat iku ora ana gunane, mula ayo padha nggunakake wektu ing donya kanggo ngrungokake lan nindakake piwulang Islam.
• Islam mulangake supaya ora gampang moyoki wong liya, luwih-luwih marang wong kang ngajak marang kabecikan.
• Ayat iki nuduhake sepira gedhene katresnane Gusti Allah marang manungsa, amarga sanajan wis kakehan ngece, isih tetep diwenehi pepeling liwat Al-Qur'an supaya padha bali menyang dalan kang bener.