سوره یس — آیه 30

معانی کلمات:

• حسرت: پشیمانی شدید و افسوسِ جانکاه بر چیزی که از دست رفته باشد.
• عباد: بندگان (در اینجا منظور بندگانِ کافر و تکذیبکننده است).
• یستهزئون: مسخره میکنند و به سخره میگیرند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، با تعبیری بیدارکننده و اندوهناک، از پشیمانی و حسرت عظیم بندگانِ گمراه در روز قیامت خبر میدهد؛ آنگاه که عذاب را با چشم خود میبینند و درمییابند که چه فرصتهای گرانبهایی را از دست دادهاند. این ندا و فریادِ حسرت، بیانگر عمق ندامت آنان است؛ چرا که در دنیا، هیچ پیامبر و فرستادهای از سوی خداوند به سویشان نیامد، مگر اینکه او را مسخره کردند و دعوتش را به تمسخر گرفتند. آنان به جای پذیرش حق و ایمان آوردن، به استهزای رسولان پرداختند و راه هدایت را رها کردند. این رفتارِ زشت و نابخردانه، سرانجامی جز حسرت و ندامتِ بیفایده برایشان به بار نیاورد. این آیه، بهویژه اشاره به رفتار مشرکان قریش دارد که پیامبر اسلام صلیاللهعلیهوسلم را مسخره میکردند و دعوت او را به بازی میگرفتند.

فواید و پیامهای آیه:

• عاقبتِ تمسخر دین: استهزای پیامبران و سخنان الهی، از گناهان بزرگی است که انسان را به حسرت ابدی و پشیمانیِ بیپایان در آخرت میکشاند.
• هشدار به فرصتطلبی: مؤمن باید قدر پیامبران و هدایت الهی را بداند و از لحظهلحظه عمر خود برای ایمان و عمل صالح بهره ببرد تا در قیامت گرفتار حسرت نشود.
• رحمت الهی در هشدار: خداوند با بیان این صحنههای تلخ، ما را در دنیا بیدار میکند تا پیش از فرا رسیدن روز پشیمانی، به سوی او بازگردیم و از این هشدارها برای اصلاح خود استفاده کنیم.
• اهمیت احترام به اولیای خدا: این آیه به ما میآموزد که سیره و گفتار انبیا و اولیای الهی را بزرگ بشماریم و هرگز با تمسخر و استهزا، دل آنان و دین خدا را نشکنیم.