Йа Син сүресі — Аят 30

1. Сөздердің мағынасы:

• حَسْرَةً — өкініш, қасірет, ішкі мұң; адам басына түскен нәрсені жоғалтып, қолдан кетіргенде туатын терең өкініш.
• الْعِبَادِ — құлдар, яғни пенделер, адамдар.
• يَسْتَهْزِئُونَ — келеке етеді, мазақ қылады, мысқылдайды.

1. Тәпсірі:

Бұл аятта Алла Тағала қиямет күні ақиқатты өтірік деп санаған пенделердің халін бейнелейді. Олар сол күні азапты көзбен көріп, бастарына түскен қасіретті ұғынғанда, іштерін өкініш кернейді: «Әттең-ай, біз қандай қасіретке қалдық!» — дейді. Бұл өкініш пайда бермейтін, кеш болған соң келген өкініш.

Себебі олар дүниеде өмір сүріп жатқанда, Алла тарапынан келген әрбір пайғамбарды тек келекелеп, мысқылдап, оған сенудің орнына онымен ойнақылық етті. Құдайдың елшілері оларға тура жолды алып келсе де, олар мойындамай, керісінше оларды мазақтады. Сондықтан олардың соңы қиямет күні өкініш пен қасіретке айналды. Бұл жерде Мекке халқының, әсіресе Құрайыш тайпасының пайғамбарға деген қатынасы да мысал ретінде көрсетіліп отыр.

1. Алынатын ғибраттар:

• Алланың елшілерін келекелеу — ауыр күнә және ақыретте үлкен өкінішке әкелетін іс.
• Өкініш пайда беретін уақыт — дүниедегі өмір; қияметтегі өкініш еш пайда бермейді.
• Пайғамбарларды қабылдау — Алланың рақымына жол ашатын амал; оларды тыңдау — құтқарылудың кепілі.
• Бұл аят адамды ойлануға, өз ісін саралауға, ақиқатты менсінбеу мен мысқылдаудан сақ болуға шақырады.
• Ислам — адамды өкінішке емес, саналы өмірге, шүкіршілікке және Алланың елшілерін құрметтеуге бастайтын дін.