Сураи Йа Син — Оят 30

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҳасратан»: пушаймонӣ ва афсӯс хӯрдани шадид, ки ҳангоми дидани оқибати бад ба инсон рӯй медиҳад.

— «Истеҳзоъ»: масхара кардан, тамасхур кардан ва ришханд задан.

1. Тафсири оят:

Ин оят бонги афсӯс ва пушаймонӣ бар бандагони гунаҳкор аст. Рӯзе мерасад, ки онҳо ҷазои аъмоли худро бо чашми худ мебинанд ва он гоҳ пушаймонии сахт онҳоро фаро мегирад. Сабаби ин пушаймонӣ он аст, ки ҳар гоҳ паёмбаре аз ҷониби Худованд ба сӯи онҳо меомад, онҳо ӯро масхара мекарданд ва ба суханонаш ришханд мезаданд. Онҳо даъвати паёмбаронро ба саркашӣ рад мекарданд ва ба ҷои пайравӣ кардан, онҳоро тамасхур мекарданд. Ҳамин рафтор сабаб шуд, ки онҳо дар дунё аз роҳи рост дур шаванд ва дар охират ба пушаймонии абадӣ гирифтор гарданд. Ин оят дарси ибрат аст барои ҳамаи наслҳо, то ки онҳо такрори роҳи ин гуна гунаҳкоронро накунанд ва ба даъвати паёмбарон гӯш диҳанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки масхара кардан ва ришханд задан ба даъвати ҳақ ва паёмбарони Худо оқибати бад дорад.

— Он ба мо меомӯзад, ки пеш аз фаро расидани пушаймонӣ дар охират, дар дунё ба даъвати ҳақ гӯш диҳем ва тавба кунем.

— Ин оят мефаҳмонад, ки Худованд бо сабр ва меҳрубонӣ паёмбаронро пай дар пай мефиристад, то мардум ҳидоят шаванд, вале баъзеҳо бо саркашӣ рад мекунанд.

— Он ба мо меомӯзад, ки ба паёмбарон ва даъвати онҳо эҳтиром гузорем ва аз онҳо пайравӣ кунем, то аз пушаймонии рӯзи қиёмат наҷот ёбем.

— Ин оят дили инсонро ба сӯи тафаккур ва худшиносӣ мебарад, то қадари неъмати ҳидоятро бидонад ва шукргузор бошад.