Сураи Йа Син — Оят 46

1. Маънои калимаҳо:

— «آيَةٍ»: аломат, нишона ва далел.

— «مُعْرِضِينَ»: рӯйгардонҳо, яъне касоне ки аз он рӯй мегардонанд ва ба он аҳамият намедиҳанд.

1. Тафсири оят:

Ҳар гоҳ ки ба ин мушрикон аз ҷониби Парвардигорашон аломат ва нишонае аз нишонаҳои равшани Ӯ биёяд, ки онҳоро ба ҳақ роҳнамоӣ кунад ва ростқавлии Паёмбарро барояшон равшан созад, онҳо аз он рӯй мегардонанд ва аз он баҳра намегиранд. Ин оят аз ҳоли онҳо хабар медиҳад, ки ҳар дафъа оёти Худованд, ки ба ягонагии Ӯ ва сазовории танҳо Ӯро ибодат кардан далолат мекунанд, ба онҳо мерасад, онҳо аз он рӯйгардон мешаванд ва ба он эътибор намедиҳанд. Сабаби ин ҳолат он аст, ки онҳо ба рӯйгардонӣ аз ҳақ одат кардаанд ва худро ба он омӯзонидаанд, то ҷое ки ин барояшон табиат ва хӯй шудааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки сарчашмаи гумроҳӣ на танҳо набудани далел аст, балки рӯйгардонӣ аз далели равшан низ ҳаст. Пас бояд дили худро барои пазируфтани ҳақ кушоем.

— Худованд оёти худро пайваста мефиристад ва ин лутфу марҳамати Ӯст ба бандагонаш, то онҳо роҳи ростро пайдо кунанд.

— Одат кардан ба рӯйгардонӣ аз ҳақ оқибати бад дорад; зеро инсон оҳиста-оҳиста ба он хӯ мегирад ва дилаш аз қабули ҳақ маҳрум мемонад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ҳангоми шунидани оёти Қуръон ва далелҳои исломӣ бо дили кушод ва таваҷҷуҳи комил бархӯрд кунем ва аз онҳо баҳра гирем.

— Ислом дини далел ва равшанӣ аст; пас ҳар касе ки ба он рӯй оварад, роҳи наҷот ва саодатро меёбад, ва ҳар касе ки аз он рӯй гардонад, худро аз хайри бузург маҳрум мекунад.