Surja Ja Sin — Ajet 46

Kuptimet e fjalëve:

• Ajeh (آيَة): Shenjë, provë e qartë, mrekulli.
• Min ajati Rabbihim (مِنْ آيَاتِ رَبِّهِمْ): Nga shenjat e Zotit të tyre që tregojnë fuqinë dhe njëshmërinë e Tij.
• Mu’ridin (مُعْرِضِينَ): Largues, shmangës, ata që kthejnë shpinën dhe nuk i kushtojnë vëmendje.

Tefsiri i Ajetit:

Kjo ajet tregon gjendjen e idhujtarëve kokëfortë, të cilët, sa herë që u vinte ndonjë shenjë e qartë nga Zoti i tyre – qoftë nga mrekullitë e profetit, qoftë nga argumentet e natyrës dhe të Kuranit – që i ftonte drejt së vërtetës dhe ua dëshmonte sinqeritetin e të Dërguarit, ata nuk përfitonin prej saj. Përkundrazi, e kthenin shpinën, e refuzonin atë dhe nuk merrnin mësim prej saj. Ata ishin mësuar me këtë sjellje të keqe dhe e kishin bërë zakon shmangien nga e vërteta, prandaj asnjë argument nuk mund t’i ndryshonte, sepse zemrat e tyre ishin të mbyllura dhe mendjet e tyre nuk donin të mendonin.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Shenjat e Zotit në univers dhe në shpallje janë të shumta dhe të qarta, por ato u sjellin dobi vetëm atyre që i hapin zemrat dhe i pranojnë ato me sinqeritet.
2. Ai që e ka zakon refuzimin dhe shmangien nga e vërteta, edhe nëse i vijnë mijëra prova, ai nuk do të udhëzohet, sepse problemi nuk është te mungesa e argumenteve, por te zemra e mbyllur.
3. Islami na mëson të jemi të hapur ndaj së vërtetës dhe të mos i kundërvihemi asaj me kokëfortësi, sepse udhëzimi është dhuratë e Zotit për ata që e kërkojnë me sinqeritet dhe i përgjigjen thirrjes së Tij.
4. Ky ajet na bën të vetëdijshëm se çdo moment i jetës sonë është plot me shenja të Zotit, dhe lumë ai që i sheh ato dhe merr mësim prej tyre, duke u afruar më shumë te Krijuesi i tij.