Сураи Ас-Саффат — Оят 102

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ: ба синне расид, ки метавонист ҳамроҳи падараш роҳ равад ва дар корҳо ба ӯ кӯмак кунад.
• يَا بُنَيَّ: эй писари азизам (шакли тасғир, ки меҳру муҳаббатро ифода мекунад).
• أَرَىٰ فِي الْمَنَامِ: дар хоб мебинам.
• أَذْبَحُكَ: туро қурбон мекунам.
• فَانظُرْ مَاذَا تَرَىٰ: бибин, ту чӣ назар дорӣ ва чӣ мегӯӣ.
• يَا أَبَتِ: эй падарам.
• افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ: он чизеро, ки ба он амр шудаӣ, иҷро кун.
• مِنَ الصَّابِرِينَ: аз шуморан сабркунандагон.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки Исмоил ба синни камол расид ва метавонист ҳамроҳи падараш Иброҳим роҳ равад ва дар корҳо ба ӯ ёрӣ диҳад, Иброҳим (алайҳис-салом) хобе дид, ки он ваҳй буд, зеро хоби паёмбарон ҳақ аст. Пас ба писари худ гуфт: «Эй писари азизам, ман дар хоб мебинам, ки туро қурбон мекунам, пас бибин ту чӣ назар дорӣ». Ӯ бо ин сухан мехост сабри писарашро бидонад ва ӯро ба озмун омода созад. Исмоил (алайҳис-салом) бо итоат ва ризои комил ба падараш ҷавоб дод: «Эй падарам, он чизеро, ки Аллоҳ ба ту амр кардааст, иҷро кун; ба зудӣ маро, агар Аллоҳ хоҳад, аз сабркунандагон хоҳӣ ёфт». Яъне ӯ ваъда дод, ки дар иҷрои амри Аллоҳ сабр мекунад ва ба қазои Ӯ розӣ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки фарзанд бояд ба падару модар меҳрубон ва фармонбардор бошад, хусусан дар роҳи итоати Аллоҳ.
• Сабр ва таслим будан ба амри Аллоҳ сабаби баланд шудани мартабаи инсон дар назди Худованд мегардад.
• Паёмбарон низ озмун мешаванд, аммо онҳо бо сабру итоат аз ин озмунҳо сарбаланд мебароянд.
• Исмоил (алайҳис-салом) намунаи фарзанди солеҳ, фармонбардор ва сабур аст, ки бояд ҳамаи мусулмонон аз ӯ ибрат гиранд.
• Ин ҳикоя ба мо меомӯзад, ки ҳангоми қабули қарори муҳим бо аҳли хона машварат кунем ва онҳоро дар ҷараёни кор қарор диҳем.
• Хоби паёмбарон ваҳй аст ва ҳақ аст, пас бояд ба он бовар дошта бошем.
• Итоати Аллоҳ ва сабр дар роҳи Ӯ сабаби наздикӣ ба Худованд ва расидан ба мартабаҳои олӣ мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар вақт ба амри Аллоҳ рӯ ба рӯ шудем, бояд бо дили ором ва забони некӯ «Аллоҳ хоҳад, ман аз сабркунандагон хоҳам буд» гӯем ва ба Худованд таваккал кунем.