Сураи Ас-Саффат — Оят 101

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَبَشَّرْنَاهُ: Пас хушхабар додем ба ӯ.
• بِغُلَامٍ: Ба писаре (фарзанде), ки дар хурдӣ тифл аст.
• حَلِيمٍ: Ботамкин, бурдбор ва хирадманд дар бузургӣ.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Иброҳим (алайҳис-салом) ба Парвардигораш дуо кард ва фарзанди солеҳ талаб намуд, Мо дуояшро қабул кардем ва ӯро ба писаре хушхабар додем, ки дар оянда соҳиби сифати ҳилм — яъне бурдборӣ, таҳаммул ва хирадмандӣ — хоҳад шуд. Ин фарзанд ҳазрати Исмоил (алайҳис-салом) буд. Дар ин хушхабар ду мужда буд: якум, ки фарзанди ӯ писари хоҳад буд, на духтар; дуюм, ки ӯ зинда мемонад ва ба синни бузургӣ мерасад, то дараҷаи ҳилм ва бурдбориро дарёфт кунад. Ин оят нишонаи он аст, ки дуои бандаи солеҳ ҳатман ба иҷобат мерасад ва Аллоҳ таоло ба бандагони худ аз роҳҳое, ки онҳо интизор надоранд, хушхабар медиҳад.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Дуо кардан ба Аллоҳ таоло суннати паёмбарон аст ва ҳеҷ гоҳ беҷавоб намемонад; шояд вақти иҷобаташ дертар бошад, аммо дар он хайри бузург аст.
• Аллоҳ таоло ба бандагони солеҳи худ фарзандони некӯ ато мекунад ва ин неъмати бузург аст, ки бояд шукр гузорад.
• Сифати ҳилм (бурдборӣ ва таҳаммул) аз сифоти ҳамидаи инсонӣ аст, ки Қуръон онро ситоиш кардааст; паёмбарон низ бо ин сифат ороста буданд.
• Қуръон ҳатто дар хушхабарҳо низ дақиқ аст: ваъдаи фарзанд, зиндагӣ ва расидан ба камолро дар як ҷумлаи кӯтоҳ баён мекунад, ки ин мӯъҷизаи балоғии Қуръон аст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба фарзандони худ тарбияи некӯ диҳем, то онҳо дар бузургӣ соҳиби ахлоқи ҳамида ва бурдборӣ шаванд.