Сураи Ас-Саффат — Оят 110

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• كَذَٰلِكَ: "Ҳамин тавр", "ба ин монанд".
• نَجْزِي: "подош медиҳем", "мукофот медиҳем".
• الْمُحْسِنِينَ: "некӯкорон", "онҳое ки амали нек мекунанд".

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин ояти карима мефармояд, ки ҳамон тавре ки бандаи содиқаш Иброҳимро (алайҳис-салом) ба хотири итоат ва фармонбардориаш подоши некӯ додем, ҳамин гуна ҳар касеро, ки амали нек ва солеҳ анҷом медиҳад, подоши арзанда медиҳем. Ин оят тасаллибахш ва умедбахш аст барои ҳамаи мӯъминон, ки роҳи некӯкорӣ ва итоати Худованд ҳеҷ гоҳ беподош намемонад. Некӯкорӣ танҳо дар ибодат нест, балки дар муомила бо одамон, дар ростқавлӣ, дар сабр ва дар ҳар кори хайр зоҳир мешавад. Худованд одил аст ва ҳеҷ амали некеро беподош намегузорад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки некӯкорӣ роҳи наҷот ва саодат аст.
• Худованд подоши некӯкоронро кафолат додааст, бинобар ин ҳеҷ гоҳ аз некӯкорӣ даст накашем.
• Некӯкорӣ бояд барои ризои Худованд бошад, на барои шӯҳрат ва ситоиши мардум.
• Ҳар кас метавонад аз зумраи некӯкорон бошад, зеро некӯкорӣ дар дастраси ҳама аст — бо сухани нек, бо амали нек, бо ахлоқи ҳамида.
• Ин оят моро ба ислом ва Қуръон меҳрубонтар мекунад, зеро нишон медиҳад, ки дини мо дини адолат, раҳмат ва подоши некӯ аст.