سوره ص — آیه 1

معانی کلمات:

• ص: یکی از حروف مقطّعه است که در آغاز برخی سوره‌های قرآن آمده است. علمای تفسیر درباره معنای دقیق آن نظرات گوناگونی دارند و علم آن را به خداوند واگذار کرده‌اند.
• ذی الذکر: دارای ذکر و یادآوری؛ یعنی قرآنی که مایه یادآوری و پند و اندرز است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در آغاز سوره «ص» به حرف مقطّعه «ص» اشاره می‌کند که از اسرار قرآن است و علم کامل آن نزد پروردگار می‌باشد. سپس سوگند یاد می‌کند به قرآن کریم که دارای ذکر و یادآوری است؛ قرآنی که سراسر پند و اندرز است و بندگان را به آنچه در دنیا و آخرت برایشان سودمند است راهنمایی می‌کند. این سوگند برای آن است که مشرکان که گمان می‌کردند برای خدا شریکانی وجود دارد، بدانند که این گمان آنان باطل است و قرآن حق را روشن می‌کند. قرآن کتابی است که ذکر و یاد خدا را در دل‌ها زنده می‌کند و انسان‌ها را از تاریکی جهل و شرک به نور ایمان و توحید رهنمون می‌سازد.

فواید و پیام‌های آیه:

1. قرآن کریم کتابی است که خداوند آن را با سوگند بزرگ داشته و آن را مایه ذکر و یادآوری قرار داده است؛ پس شایسته است که ما نیز برای آن ارزش و احترام قائل شویم و آن را با تدبّر و اندیشه تلاوت کنیم.
2. قرآن بهترین وسیله برای بیداری دل‌ها و زدودن غفلت از جان‌هاست؛ هر کس به آن چنگ زند، از گمراهی نجات می‌یابد و به سعادت هر دو جهان دست می‌یابد.
3. این آیه به ما می‌آموزد که توحید و یکتاپرستی اساس دین است و هرگونه شرک و گمان باطل درباره خداوند، با قرآن و ذکر آن در تضاد است. پس باید با تمسک به قرآن، دل را از هرگونه شرک پاک کنیم و تنها به خداوند یکتا امید بندیم.