Sura Sad — Werset 34

Znaczenie słów:

• Fatanā – poddaliśmy próbie, doświadczyliśmy.
• Kursijjihi – jego tron, miejsce władzy i królowania.
• Dżasadan – ciało, istota fizyczna (w tym kontekście – martwe lub bez życia ciało dziecka).
• Anāba – powrócił do Boga, okazał skruchę i zwrócił się ku Niemu.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Bóg – Wysławiony i Najwyższy – informuje nas, że poddał proroka Sulajmana (Salomona) – niech pokój będzie z nim – ciężkiej próbie, aby ukazać jego cierpliwość, pokorę i powrót do Niego. Próba ta polegała na tym, że Sulajman złożył przysięgę, iż tej nocy odwiedzi swoje żony (według jednego z podań – sto lub dziewięćdziesiąt dziewięć kobiet), a każda z nich urodzi wojownika, który będzie walczył na ścieżce Boga. Nie dodał jednak słów: „Jeśli Bóg zechce” (in szā’ Allāh), które są wyrazem zawierzenia woli Bożej. W rezultacie tylko jedna z jego żon zaszła w ciążę, i urodziła dziecko – ale było ono martwe lub niedoskonałe („połowa człowieka” – szikk). To właśnie to ciało zostało rzucone na jego tron jako znak próby i upomnienia. Sulajman zrozumiał wtedy swój błąd, zwrócił się do Boga ze szczerą skruchą i poprosił o przebaczenie oraz o królestwo, które nie będzie dane nikomu po nim. Bóg przyjął jego skruchę, a następnie podporządkował mu wiatr i uczynił go władcą nad dżinami i szatanami, przywracając mu pełnię władzy.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Moc słowa „jeśli Bóg zechce” (in szā’ Allāh) – werset uczy nas, abyśmy nigdy nie byli pewni przyszłości bez odwołania się do woli Boga. Nawet prorocy – najlepsi z ludzi – mogli się potknąć, ale ich wielkość polegała na szybkim powrocie do Boga.
2. Pokora i skrucha – Sulajman – mimo swojej ogromnej władzy i mądrości – nie wyniósł się ponad błąd, lecz natychmiast zwrócił się do Stwórcy. To pokazuje, że drzwi skruchy są otwarte dla każdego, bez względu na pozycję i status.
3. Bóg doświadcza tych, których kocha – próby nie są oznaką gniewu, lecz często drogą do oczyszczenia i podniesienia stopni. Dzięki tej próbie Sulajman zyskał jeszcze większe królestwo i bliskość Boga.
4. Władza i bogactwo nie chronią przed odpowiedzialnością – nawet najpotężniejszy król musi pamiętać o Bogu i Jego przykazaniach. Prawdziwa wielkość to pokora wobec Stwórcy.
5. Łaskawość Boga po skrusze – Bóg nie tylko przebaczył Sulajmanowi, ale obdarzył go czymś, czego nikt po nim nie otrzymał – władzą nad wiatrem i dżinami. To uczy nas, że po szczerej skrusze Bóg może zamienić nasze porażki w jeszcze większe sukcesy.