Сураи Сад — Оят 34

1. Маънои калимаҳо:

• فَتَنَّا: озмудем, имтиҳон кардем.
• كُرْسِيِّهِ: тахти подшоҳии ӯ.
• جَسَدًا: ҷисмеро, ки дар ин ҷо ба маънои тифли ноқис ё шаклест, ки ба тахти Сулаймон андохта шуд.
• أَنَابَ: ба сӯи Худо рӯй овард, тавба кард ва бозгашт намуд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Мо бандаи худ Сулаймонро озмудем ва имтиҳон кардем. Ин озмун ба он сабаб буд, ки Сулаймон қасам хӯрд, ки шабона бо сад зан наздикӣ мекунад ва ҳамаашон фарзанде ба дунё меоранд, ки дар роҳи Худо ҷиҳод кунанд, аммо калимаи "иншоаллоҳ" нагуфт. Пас аз он ки бо ҳамаи онҳо наздикӣ кард, танҳо як зан ҳомила шуд ва тифли ноқисе ба дунё овард, ки ҷисми нопуррае буд. Ин буд имтиҳони Сулаймон. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин ҷисм шайтоне буд, ки дар шакли инсон ба тахти ӯ нишаст ва муддати кӯтоҳе дар подшоҳии ӯ тасарруф кард, сипас Худо подшоҳиро ба Сулаймон баргардонд ва ӯро бар шайтонҳо ғолиб гардонд.

Баъд аз ин имтиҳон, Сулаймон ба сӯи Парвардигори худ рӯй овард, тавба кард ва гуфт: "Парвардигоро! Маро бибахш ва ба ман подшоҳии хоссе ато кун, ки баъд аз ман ба ҳеҷ кас монанд он нарасад." Худо дуои ӯро қабул кард ва бодро ба фармони ӯ тобеъ гардонд, ки бо тамоми қувваташ ҳар ҷо ки ӯ мехост, ҷорӣ мешуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон ҳамеша бояд дар корҳои худ ба Худо таваккал кунад ва калимаи "иншоаллоҳ" бигӯяд, то аз имтиҳонҳо эмин монад.
• Тавба ва бозгашт ба сӯи Худо пас аз хато ҳамеша роҳи наҷот аст, чунон ки Сулаймон пас аз имтиҳон тавба кард ва Худо ӯро бахшид.
• Худо ба бандагони солеҳи худ подшоҳӣ ва неъматҳои хоссе ато мекунад, ки нишонаи қудрати Ӯст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худо боварӣ дошта бошем ва дар ҳамаи ҳолот ба Ӯ рӯй оварем, зеро Ӯ бахшанда ва меҳрубон аст.