Surah Sad — Aya 34

Ma’anonin Kalmomi:

• Fatanā: Mun gwada shi da jarrabawa.
• Kursiyyinsa: Kan karagar mulkinsa.
• Jasadan: Wani jiki marar rai, wato ɗan rago da aka jefa a kan karagarsa.

Tafsirin Ayar:

Lalle ne, mun gwada Annabi Sulaiman (A.S.) da wata jarrabawa mai tsanani. Abu ya faru ne sa’ad da ya rantse cewa zai kewaya da matansa duka a cikin dare guda, kuma kowace mace daga cikinsu za ta haifa masa ɗa namiji wanda zai zama jarumi mai yaƙi a cikin hanyar Allah. Amma bai ce “in sha Allahu” ba (wato, idan Allah ya so). Saboda haka, Allah ya hukunta shi da cewa babu wata mace da ta ɗauki ciki sai ɗaya tilo, wadda ta haifi ɗan rago marar amfani. An jefa wannan jikin marar rai a kan karagar mulkinsa, wanda hakan ya zama alamar gwajinsa. Sa’ad da ya ga haka, ya fahimci kuskurensa, ya koma ga Ubangijinsa da tuba da neman gafara, yana mai cewa: “Ya Ubangiji! Ka gafarta mini, kuma ka ba ni mulkin da ba zai dace da kowa ba daga bayana.” Allah kuwa ya karɓi tubarsa, ya ba shi abin da ya roƙa, ya kuma hore masa iska da sauran abubuwa.

Fahimtar Darussa:

1. Muhimmancin faɗin “in sha Allahu” a duk wani al’amari da mutum yake son aiwatarwa nan gaba, domin nuna dogaro ga Allah da kuma neman taimakonsa.
2. Tuba babbar kofa ce ta alheri; duk wanda ya yi kuskure, idan ya koma ga Allah da gaskiya, Allah yana karɓar tubarsa kuma yana mayar masa da darajarsa.
3. Gwajen Allah ga annabawa ba su rage darajarsu ba, amma suna ƙara taya su girma da kusantar su ga Allah.
4. Nuna ƙarfin iko da mulki na Allah a kan dukkan halitta, har ma da annabawa, domin su zama misali ga al’umma a cikin haƙuri da komawa ga Allah a lokacin wahala.