Сураи Сад — Оят 35

1. Маъонии калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «اغْفِرْ لِي»: гуноҳҳоямро бубахш.
• «هَبْ لِي»: ба ман ато кун, бахш.
• «مُلْكًا»: подшоҳӣ, салтанат.
• «لَا يَنبَغِي لِأَحَدٍ مِّن بَعْدِي»: ки ба касе пас аз ман сазовор набошад.
• «الْوَهَّابُ»: Бахшандаи бузург, он ки беҳисоб ато мекунад.

1. Тафсири оят:

Сулаймон (алайҳис-салом) пас аз он ки аз Худованд озмун дид ва ба худ омад, ба дуо рӯй овард ва гуфт: «Парвардигоро, гуноҳи маро бубахш ва ба ман подшоҳии хоссе ато кун, ки ба касе пас аз ман чунин салтанат набошад». Ӯ ин подшоҳиро барои фахру ғурур ё рақобат бар дунё нахост, балки хостори он буд, ки ин неъмат ба ӯ хосса бошад ва ба воситаи он шукри Худоро ба ҷо оварад ва даъвати ҳақро паҳн кунад. Худованд дуои ӯро қабул кард ва бахшандаи бузург аст, ки ба ҳар кас ҳар чӣ бихоҳад, ато мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Инсон бояд пас аз хато ба сӯи Худо тавба кунад ва омурзиш бихоҳад.
• Дуо кардан ва хостани неъматҳо аз Худо кори некӯст, ба шарте ки барои фахру бартарӣ набошад.
• Худованд Бахшандаи бузург аст ва ҳар чӣ бихоҳад, ба бандагонаш ато мекунад.
• Неъматҳои Худо бояд барои шукр ва ибодат истифода шаванд, на барои ғурур.
• Ин оят моро ба сӯи тавба, дуо ва умедворӣ ба раҳмати Худо ҳидоят мекунад.