Сад сүрәсе — Аять 62

Сүзләрнең мәгънәләре:

• «Кәлләребез» (نَعُدُّهُم) — без аларны саный идек, димәк, аларны түбән сыйфатлылардан дип исәпли идек.
• «Әшрар» (الأَشْرَار) — явызлар, бозыклар, начар кешеләр дигән мәгънәне бирә.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә җәһәннәм әһелләренең хәлен сөйли. Ут эчендә газап чигүче тәкәббер кәферләр, тирә-якларына карап, үзләре белән бергә утта булырга тиешле кешеләрне күрмичә, бер-берсенә әйтәләр: «Безгә ни булган? Ни өчен без монда үзебезнең дөньяда явызлардан, начар кешеләрдән санаган кешеләрне күрмибез?» Алар монда фәкыйрь мөселманнарны күздә тоталар иде. Дөньяда алар бу мөселманнарны түбәнсетеп, аларны бозык, явыз кешеләр дип атыйлар иде. Хәзер исә ут эчендә аларны эзлиләр, ләкин таба алмыйлар. Аларга бу хәл гаҗәп тоела: ничек инде без аларны түбән саный идек, ә хәзер алар безнең белән бергә түгел? Бу аларның хәсрәтен һәм үкенечләрен тагын да арттыра, чөнки алар аңлыйлар: бу мөселманнар, бәлки, коткарылганнардыр, ә үзләре генә мәңгелек газапта калганнардыр.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

• Кешеләрнең дәрәҗәсе мал-мөлкәт, дөньяви байлык белән түгел, ә иман һәм тәкъвалык белән үлчәнә. Дөньяда түбәнсеңгән мөэминнәр ахирәттә югары дәрәҗәләргә ирешәчәк.
• Кешеләрне кимсетү, аларны явыз дип атау — тәкәбберлек билгесе, һәм бу сыйфат кешене һәлакәткә илтә.
• Ахирәттә кәферләрнең үкенече һәм хәсрәте артачак, чөнки алар хакыйкатьне аңлыйчак, ләкин кире кайту мөмкинлеге булмаячак.
• Бу аять мөэминнәргә сабыр итәргә һәм дөньядагы мәсхәрәләргә игътибар итмәскә өнди, чөнки аларның ахыргы урыны — җәннәт, ә дошманнарның урыны — җәһәннәм уты.