Сураи Сад — Оят 62

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Тоғутҳо»: саркашону мутакаббирон ва пешвоёни куфр.

— «Ашрор»: бадон, бадбахтон, шармандагон — дар ин ҷо мурод кофирон аст, ки мӯъминони фақирро дар дунё ба ин сифат тавсиф мекарданд.

1. Тафсири оят:

Худованд аз забони саркашону мутакаббирони дӯзахӣ хабар медиҳад, ки онҳо дар оташи дӯзах ба ҳамдигар ва ба худ мегӯянд: чаро мо он мардонеро, ки дар дунё онҳоро аз бадону бадбахтон мешумурдем ва ба онҳо тамасхур мекардем, дар ин ҷо бо худ намебинем? Онҳо дар дунё мӯъминони камбағал ва заъифро, ки дар назари ин мутакаббирон ҳеҷ арзише надоштанд, аз «ашрор» яъне бадбахтону сазовори азоб меҳисобиданд. Акнун дар дӯзах онҳоро намебинанд ва ин боиси ҳайрату надомати онҳо мегардад. Ин сухан нишонаи он аст, ки мутакаббирон ҳатто дар дӯзах ҳам аз такаббур ва худбинии худ даст намекашанд ва ҳақиқатро дарк намекунанд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки шояд он мӯъминон дар ҷойи баландтаре аз онҳо бошанд ва чашмони ин саркашон ба онҳо нарасад, ё ин ки онҳо аслан дар дӯзах набошанд, балки ба биҳишт дохил шуда бошанд — ва ин афсӯсу ҳасрати онҳоро боз ҳам афзунтар мекунад.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳеҷ гоҳ набояд одамонро бо зоҳир ва молу мақоми дунёвӣ баҳо дод; арзиши ҳақиқии инсон ба имон ва тақвои ӯст.

— Мутакаббӣ ва худписанд будан сабаби гумроҳӣ ва ҳасрати абадӣ мегардад, ҳатто дар охират ҳам ин хислат аз онҳо ҷудо намешавад.

— Мӯъминони камбағал ва заъиф дар дунё метавонанд дар охират дар ҷойгоҳи баланд бошанд, ки чашми мутакаббирон ба онҳо нарасад — ин умедворӣ ва тасаллие барои ҳамаи муъминони фақиру нотавон аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои тамасхур ва таҳқири дигарон, ба ислоҳи нафси худ ва амали некӯ машғул шавем, зеро меъёри аслӣ дар пеши Худованд тақво аст, на молу ҷоҳ.