Surja Sad — Ajet 62

Kuptimet e fjalëve:

• مَا لَنَا لَا نَرَى: "Çfarë është me ne që nuk i shohim?" – kjo është një pyetje që shpreh habinë dhe keqardhjen.
• رِجَالًا: burra (këtu nënkuptohen njerëz të veçantë).
• كُنَّا نَعُدُّهُم: të cilët ne i numëronim (i konsideronim).
• مِنَ الْأَشْرَارِ: nga të këqijtë (njerëzit e këqij, të dënuarit).

Tefsiri i Ajetit:

Kur jobesimtarët arrogantë dhe tiranët hyjnë në zjarr dhe shohin dënimin e tyre, ata fillojnë të shikojnë përreth dhe pyesin me habi: "Përse nuk i shohim ata burra që në jetën e dynjasë i konsideronim si njerëz të këqij dhe të poshtër?" – duke iu referuar besimtarëve të varfër dhe të dobët, si Bilali, Ammari, Suhejbi dhe të tjerë prej të cilëve ata talleshin dhe i nënvlerësonin. Ata mendonin se këta besimtarë do të ishin më të dënuarit në zjarr, por tani i shohin ata të shpëtuar dhe të nderuar, ndërsa vetë po mundohen. Kjo pyetje tregon keqardhjen dhe hutimin e tyre, sepse realiteti ishte i kundërt me atë që kishin imagjinuar. Ata e kishin gabim vlerësimin e tyre për njerëzit, sepse i konsideronin besimtarët e sinqertë si të këqij, ndërsa në realitet ata ishin të mirët dhe të zgjedhurit e Zotit.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Paralajmërim kundër arrogancës dhe nënvlerësimit të të tjerëve: Ky ajet na mëson se mos të gjykojmë njerëzit sipas pasurisë, pozitës ose pamjes së tyre, sepse vlera e vërtetë te Zoti është me devotshmërinë dhe besimin.
2. Inkurajim për besimtarët e varfër dhe të dobët: Ata që përqeshen dhe nënvlerësohen në dynja për shkak të fesë së tyre, do të jenë të nderuar në botën tjetër, ndërsa përqesësit do të pendohen kur të jetë vonë.
3. Kujtesë për llogarinë e jetës së përtejme: Çdo njeri do ta shohë rezultatin e veprave të tij, dhe ata që tallen me të vërtetën do të përballen me realitetin e hidhur në Ditën e Gjykimit.
4. Mësim për drejtësinë e Zotit: Zoti nuk i lë padrejtësitë pa u ndëshkuar, dhe Ai i ngre të përulurit dhe i poshtëron arrogantët, gjë që na bën të duam drejtësinë dhe të kemi shpresë në mëshirën e Tij.