Surat Sad — Ayat 62

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَقَالُوا (wa qālū): lan padha ngucap.
• مَا لَنَا (mā lanā): ana apa kita, genea kita.
• لَا نَرَىٰ (lā narā): ora weruh.
• رِجَالًا (rijālan): wong lanang-wong lanang.
• كُنَّا نَعُدُّهُم (kunnā na'udduhum): kang biyen padha dakanggep, daketung.
• مِنَ الْأَشْرَارِ (minal asyrār): kalebu wong-wong kang ala, wong kang cilaka.

2) Tegese ayat iki:

Ing ayat iki, Allah nyritakake kahanane wong-wong kang gumedhe lan angkuh nalika padha ana ing neraka. Padha ngucap marang kanca-kancane: "Ana apa kita iki kok ora weruh wong lanang-wong lanang kang biyen ing donya padha dakanggep kalebu wong ala lan cilaka?" Wong-wong kang diomongake iku yaiku wong-wong mukmin kang miskin lan asor ing donya, kang biyen padha diremehake lan dipoyoki dening wong-wong kang gumedhe mau. Nalika ing donya, wong-wong kang angkuh iku nganggep awake dhewe luwih mulya lan nganggep wong-wong mukmin iku wong kang ora pantes mlebu swarga, malah dianggep bakal nemu cilaka. Nanging nalika padha ana ing neraka, wong-wong angkuh mau gumun amarga ora weruh wong-wong kang biyen diremehake iku ana ing neraka bareng karo dheweke. Iki nuduhake yen pangira-ngira lan panyawange wong-wong kafir lan angkuh iku kliru banget. Wong-wong mukmin kang biyen diremehake iku nyatane ora ana ing neraka, nanging padha ana ing swarga kang kebak kanikmatan. Dadi ayat iki minangka piwulang yen ora kena ngremehake wong liya, lan ora kena nganggep awake dhewe luwih mulya tinimbang wong liya, amarga mulya lan asor iku mung ana ing astane Allah.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake supaya kita ora gumedhe lan ora ngremehake wong liya, utamane wong-wong kang katon asor ing donya, amarga bisa uga dheweke luwih mulya ing ngarsane Allah.
• Wong kang angkuh lan seneng ngremehake wong liya bakal nemu getun ing akhirat, amarga bakal weruh yen pangira-ngirane kliru.
• Ayat iki menehi pangarep-arep marang wong-wong mukmin kang miskin lan diremehake, yen ing akhirat dheweke bakal oleh kamulyan lan kanikmatan kang gedhe.
• Kita kudu ngukur wong saka iman lan taqwane, ora saka bandha, pangkat, utawa kedudukan ing donya.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah andhap asor lan ora sombong, amarga sombong iku sifate wong kafir lan wong kang diazab.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih seneng marang Islam lan Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an iku pituduh kang bener lan adil, kang ngangkat drajate wong-wong kang iman lan taqwa, sanajan dheweke miskin lan asor ing donya.