Сураи Аз-Зумар — Оят 42

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يَتَوَفَّى: қабз мекунад, мегирад (рӯҳро меситонад).
• الْأَنفُسَ: ҷамъи «нафс» — яъне рӯҳҳое, ки ба воситаи онҳо баданҳо зинда мешаванд.
• مَنَامِهَا: хобашон.
• فَيُمْسِكُ: пас нигоҳ медорад, бозмедорад.
• قَضَى عَلَيْهَا الْمَوْتَ: ҳукм кардааст бар он маргро.
• أَجَلٍ مُّسَمًّى: мӯҳлати муайяншуда.
• آيَاتٍ: нишонаҳо, далелҳо.
• يَتَفَكَّرُونَ: андеша мекунанд, тафаккур менамоянд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло Зотест, ки рӯҳҳоро ҳангоми марг қабз мекунад — ин марги бузург аст, ки бо анҷоми умр фаро мерасад. Ҳамчунин рӯҳҳоеро, ки ҳанӯз намурдаанд, дар вақти хоб қабз мекунад — ин марги хурд аст. Пас аз ин ду ҳолат, рӯҳи он касеро, ки бар ӯ марг ҳукм шудааст, нигоҳ медорад ва дигар рӯҳро то мӯҳлати муайяншуда дар илми Худо бармегардонад ба баданаш, то умр ва ризқи худро идома диҳад. Ҳамоно дар ин қабз кардан ва баргардонидан, дар мирондан ва зинда кардан, барои мардуме ки андеша мекунанд, нишонаҳои равшан вуҷуд дорад — ки Зоте, ки ин корҳоро мекунад, қодир аст бар зинда кардани мардум баъд аз маргашон барои ҳисобу ҷазо.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳаёт ва марг, бедорӣ ва хоб — ҳама дар дасти Аллоҳи Таъоло аст. Ин боиси он мегардад, ки инсон ба Худои ягона таваккул кунад ва дилаш ором шавад.
• Хоб ҳар шаб ба мо ёдоварӣ мекунад, ки рӯҳи мо чизест, ки танҳо Аллоҳ онро нигоҳ медорад ва бармегардонад. Ин моро ба шукргузорӣ ва ёди Худо водор мекунад.
• Оят моро ба тафаккур даъват мекунад: агар Аллоҳ метавонад рӯҳро дар хоб бигирад ва баргардонад, пас ӯ қодир аст мурдагонро низ зинда кунад. Ин бовар ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китобро дар дилҳо мустаҳкам месозад.
• Қуръон бо чунин мисолҳои равшан ва наздик ба фаҳми ҳар инсон, моро ба андеша ва имон даъват мекунад, ки ин худ лутфест аз ҷониби Парвардигор ба бандагонаш.