Surat Az-Zumar — Ayat 66

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• بَلِ (bal): tegesé "malah" utawa "nanging", minangka tembung sing ngowahi utawa mbenerake pangandikan sadurungé.
• فَاعْبُدْ (fa'bud): tegesé "mula nyembaha", saka tembung عَبَدَ يَعْبُدُ sing ateges ngabdi lan nyembah kanthi tulus.
• الشَّاكِرِينَ (asy-syākirīn): tegesé "wong-wong sing padha syukur", yaiku wong sing ngakoni lan ngrumat nikmaté Allah.

1. Tafsiré ayat:

Ayat iki minangka pituduh sing cetha saka Allah marang Nabi Muhammad ﷺ lan sakabèhing umaté. Sadurungé ayat iki, ana wong-wong kafir sing ngajak supaya nyembah brahala lan barang-barang liyané saliyané Allah. Mula Allah banjur paring dhawuh: "Malah mung Allah sing kudu sira sembah." Tegesé, aja nyembah apa-apa sing dhawuhé wong kafir mau, nanging mung Allah waé sing kudu disembah kanthi ikhlas, ora ana sekuthu marang Panjenengané. Sabanjuré, Allah paring dhawuh: "Lan sira dadiya kalebu wong-wong sing padha syukur." Yaiku syukur marang Allah awit saka nikmat-nikmat sing wis diparingaké, kayata nikmat iman, Islam, hidayah, lan kabèh kabagjan ing donya lan akhirat. Dadi ayat iki ngandhut rong dhawuh: sepisan, ngabdi marang Allah kanthi tulus; kapindho, tansah syukur marang nikmaté. Wong sing nyembah Allah kanthi bener mesthi uga dadi wong sing syukur, amarga ngerti yèn kabèh nikmat iku saka Allah.

1. Faedah-faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yèn ibadah iku mung kudu diarahake marang Allah waé, ora kena dicampur karo nyembah liyané. Iki dadi dhasar tauhid sing dadi inti ajaran Islam.
• Syukur iku tandha yèn ati kita isih urip lan ngerti marang nikmaté Allah. Wong sing syukur bakal saya ditambah nikmaté déning Allah.
• Ayat iki menehi panglipur lan kekuwatan: sanajan ana wong sing ngajak marang kesesatan, kita tetep kudu kukuh ing dalan sing bener, yaiku nyembah Allah lan syukur marang Panjenengané.
• Kabèh kabecikan iku asalé saka Allah. Mula sapa sing kepéngin uripé tentrem lan berkah, ayo padha nindakake ibadah kanthi ikhlas lan tansah syukur marang Allah.