Сураи Аз-Зумар — Оят 66

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «بَلِ» — ҳарфи ибтидоӣ буда, барои рад кардани гуфтаи пешин ва гузаштан ба матлаби нав меояд; дар ин ҷо маънои «балки» ва «не, ҳаргиз»-ро дорад.
• «فَاعْبُدْ» — феъли амр аз решаи «ибодат», яъне «пас бандагӣ кун».
• «الشَّاكِرِينَ» — ҷамъи «шокир», яъне сипосгузорон, касоне ки неъматҳоро эътироф ва сипос мекунанд.

1. Тафсири оят:

Дар ояти пешин сухан аз он буд, ки мушрикон мехостанд Паёмбар (с) ва мӯъминонро ба ширк ва бандагии бутҳо баргардонанд. Худованд дар ин оят бо таъкид мефармояд: не, ҳаргиз чунин нест; танҳо Худоро бандагӣ кун ва ба Ӯ ягон касро шарик насоз. Ибодатро барои Ӯ холис гардон, зеро Ӯ танҳо сазовори бандагӣ аст ва ғайр аз Ӯ ҳеҷ кас ба бандагӣ лоиқ нест. Пас агар бандагӣ мекунӣ, танҳо барои Худои ягона бандагӣ кун ва аз сипосгузорон бош — яъне неъматҳои Ӯро, ки ба ту ато кардааст, эътироф намо ва дар баробари онҳо сипос бигӯ. Ин оят ҳамчунин ба Паёмбар (с) ва ба ҳамаи мӯъминон дастури равшан медиҳад, ки дар ибодат ихлос дошта бошанд ва ҳамеша шукргузори Худованд бошанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ислом одамонро ба озодӣ аз бандагии ғайри Худо даъват мекунад; инсон танҳо барои Холиқи ягона бандагӣ мекунад ва ин сабаби иззату шараф аст.
• Ибодати холис барои Худо дилро пок месозад ва инсонро аз пайравии беҷо аз дигарон озод мекунад.
• Шукргузорӣ неъматҳоро зиёд мекунад ва дилро ба Худованд наздик месозад; шукргузор ҳамеша дар оромӣ ва қаноат зиндагӣ мекунад.
• Қуръон роҳи дурустро нишон медиҳад ва инсонро аз гумроҳӣ наҷот медиҳад; пайравӣ аз он сабаби саодати дунё ва охират аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳаёти худ танҳо ба Худо такя кунем, аз Ӯ сипосгузор бошем ва ҳеҷ гоҳ ба ширк ва бутпарастӣ рӯй наорем.