Сураи Ан-Ниса — Оят 82

1. Маънои калимаҳо:

— «يَتَدَبَّرُونَ»: андеша кардан, тааммул намудан, дар маънои амиқи чизе ғӯр шудан.

— «اخْتِلَافًا»: ихтилоф, зиддият, норосоӣ ва номувофиқатӣ.

1. Тафсири оят:

Оё ин одамон дар Қуръон андеша намекунанд ва онро бо диққат намеомӯзанд? Агар онҳо дар он тааммул мекарданд, ба яқин мерасиданд, ки ин китоб аз ҷониби Худои ягона нозил шудааст, зеро дар он ҳеҷ гуна зиддият ва ноҳамворӣ нест. Қуръон дар тамоми оёташ, аҳком ва маъноҳояш комилан ҳамоҳанг аст ва баъзе қисмҳояш баъзеи дигарро тасдиқ мекунад. Агар ин Қуръон аз ҷониби ғайри Худо мебуд, одамон дар он ихтилофи зиёд ва зиддияти бисёр меёфтанд, дар аҳком ва маъноҳои он норосоӣ ва ноустуворӣ пайдо мекарданд. Аммо азбаски дар он ҳеҷ гуна ихтилоф нест, ин далели равшани он аст, ки он аз ҷониби Худои донои ҳаким нозил шудааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро ба андеша ва тааммул дар Қуръон даъват мекунад, то мо ҳақиқати онро дарк кунем.

— Қуръон китоби комил ва беайб аст, дар он ҳеҷ гуна зиддият нест, ва ин далели он аст, ки он аз ҷониби Худост.

— Ҳар кас дар Қуръон бо дили кушод ва нияти пок андеша кунад, ба яқин мерасад, ки он каломи Худои ягона аст.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро танҳо нахонем, балки дар маъноҳои он ғӯр шавем ва аз он ибрат гирем.

— Қуръон барои ҳамаи замонҳо ва ҳамаи мардум роҳнамост ва ҳамоҳангии он далели ҳақиқати он аст.