Sura Ghafir — Werset 5

Znaczenie słów:

• Al-Ahzab (الأَحْزَابُ) – ugrupowania, społeczności, które sprzymierzyły się przeciwko swoim prorokom.
• Hamma (هَمَّتْ) – zamierzyła, postanowiła.
• Li-ya'khudhuhu (لِيَأْخُذُوهُ) – aby go pojmać, czyli zabić.
• Yudhidu (يُدْحِضُوا) – aby obalić, zniszczyć, unicestwić.
• Akhattuhum (أَخَذْتُهُمْ) – pochwyciłem ich, ukarałem ich.

Tafsir (interpretacja) wersetu:

Przed tymi oto niewiernymi z Mekki, którzy odrzucili twoje wezwanie, o Proroku, kłamstwem okryli swoich posłańców już wcześniej inni. Lud Noego zaprzeczył swojemu prorokowi, a po nim uczyniły to samo różne ugrupowania i społeczności, które sprzymierzyły się przeciwko posłańcom Boga – jak ludy Ad, Samud, lud Lota, mieszkańcy Madyan oraz faraon i jego ludzie. Każda z tych niewiernych społeczności powzięła zamiar pojmania swojego posłańca, aby go zabić lub skrzywdzić. Prowadzili oni spory i dysputy, posługując się fałszem i pustymi argumentami, pragnąc w ten sposób obalić prawdę, którą przynieśli prorocy, i zniszczyć religię Boga. Lecz Bóg pochwycił ich wszystkich swoją karą i zniszczył ich za to, co czynili. Zastanów się więc, jak straszna i dotkliwa była moja kara dla nich! Była ona przestrogą i lekcją dla wszystkich, którzy przyszli po nich. Ten werset jest zarazem groźbą dla niewiernych z Mekki, którzy przechodzą obok ruin tych zniszczonych ludów, a mimo to nie wyciągają z tego żadnej nauki.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

1. Ostrzeżenie przed konsekwencjami odrzucenia prawdy – historia dawnych ludów uczy nas, że sprzeciwianie się posłańcom Boga i walka z prawdą zawsze kończy się karą, której nikt nie jest w stanie uniknąć. To skłania człowieka do refleksji i pokory wobec Boga.
2. Siła prawdy i jej zwycięstwo – mimo że fałsz i kłamstwo mogą wydawać się potężne i zorganizowane, to ostatecznie prawda zawsze zwycięża, a ci, którzy próbują ją obalić, ponoszą klęskę. To umacnia wiarę muzułmanina w to, że Bóg jest obrońcą swoich posłańców i swojej religii.
3. Nauka z historii – Quran zachęca nas do podróżowania po ziemi i obserwowania losów tych, którzy odrzucili prawdę. To buduje w sercu wierzącego świadomość, że życie doczesne jest przemijające, a prawdziwa nagroda i kara czekają w życiu ostatecznym.
4. Cierpliwość i wytrwałość w głoszeniu prawdy – prorocy, mimo tak zaciekłego sprzeciwu i spisków przeciwko nim, nie porzucili swojego posłannictwa. To uczy nas, że w obliczu trudności i przeciwności nie wolno nam rezygnować z głoszenia dobra i prawdy, a Bóg zawsze jest z tymi, którzy czynią dobro.