Сураи Гафир — Оят 5

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• كَذَّبَتْ — дурӯғ бароварданд, инкор карданд.
• الْأَحْزَابُ — гурӯҳҳо, дастаҳо; мурод аз он умматҳое ҳастанд, ки ба муқобили паёмбаронашон муттаҳид шуда, ба онҳо куфр оварданд.
• هَمَّتْ — қасд кард, ният кард.
• لِيَأْخُذُوهُ — то ӯро бигиранд; дар ин ҷо маънои ба қатл расондан аст.
• جَادَلُوا — баҳсу ҷидол карданд, мунозира карданд.
• بِالْبَاطِلِ — бо ботил, бо суханони беасос ва ноҳақ.
• لِيُدْحِضُوا — то ки нест кунанд, барҳам зананд, ботил созанд.
• فَأَخَذْتُهُمْ — пас онҳоро гирифтам; яъне бо азоб ва ҳалокат фаро гирифтам.
• عِقَابِ — ҷазои Ман, азоби Ман.

1. Тафсири оят:

Пеш аз ин кофирони Макка, қавми Нӯҳ паёмбари худро дурӯғ бароварданд. Баъд аз онҳо низ гурӯҳҳо ва умматҳои зиёде буданд, ки паёмбаронашонро инкор карданд — монанди қавми Од, Самуд, қавми Лут, аҳли Мадян ва Фиръавн. Ҳамаи ин умматҳои кофир қасд карданд, ки паёмбари худро бигиранд ва ба қатл расонанд. Онҳо бо суханони ботил ва беасос баҳсу ҷидол мекарданд, то ки бо ин роҳ ҳақро — дини Худоро — нест кунанд ва ботил созанд. Аммо Худованди Мутаъол ҳамаи онҳоро бо азоби худ фаро гирифт ва ҳалок кард. Пас бингар, ки ҷазои Ман чӣ гуна буд! Он ҷазое сахт ва ибратомӯз буд. Ин оят таҳдидест барои кофирони Макка, ки онҳо низ аз сарнавишти пешиниён ибрат гиранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Худованд таърихи умматҳои гузаштаро ёдовар мешавад, то бандагонаш аз сарнавишти онҳо панд гиранд ва ба роҳи некӯ қадам гузоранд.
• Ҳақ ҳамеша пирӯз аст ва ботил ҳарчанд муддате идома ёбад, дар ниҳоят нест мешавад.
• Сабре, ки паёмбарон дар роҳи даъват карданд, намунаи олӣ барои ҳамаи мӯъминон аст; онҳо бо вуҷуди зулму таҳдидҳо аз роҳи ҳақ бознагаштанд.
• Қудрати Худованд болотар аз ҳар қудратест; ҳеҷ уммате наметавонад аз азоби Ӯ фирор кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақро бо далелҳои дуруст ҳимоя кунем ва аз ҷидоли ботил дурӣ ҷӯем.
• Дар ин оят тасаллие барои мӯъминон аст, ки агар душманон онҳоро таҳдид кунанд, Худованд ҳомии онҳост ва оқибати некӯ барои парҳезгорон аст.
• Ин оят моро ба тафаккур дар бораи оқибати кофирон ва тақдири умматҳои гузашта даъват мекунад, то ки дар дилҳо муҳаббат ба ислом ва Қуръон афзун гардад ва аз роҳи гумроҳӣ дур шавем.