Сураи Гафир — Оят 53

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْهُدَىٰ: Ҳидоят, роҳнамоӣ ба сӯи ҳақ — дар ин ҷо мақсад Таврот ва муъҷизаҳоест, ки Худованд ба Мӯсо (алайҳис-салом) ато кардааст.
• أَوْرَثْنَا: Мерос гардонидем, яъне пас аз як насл ба насли дигар интиқол додем.
• الْكِتَابَ: Китоб — дар ин ҷо мурод Таврот аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол қасам ёд мекунад, ки ба Мӯсо (алайҳис-салом) ҳидоят ато намудем — яъне паёмбарӣ, ҳикмат ва Тавротро, ки мардумро ба сӯи ҳақ роҳнамоӣ мекунад. Сипас Тавротро дар байни банӣ Исроил меросӣ гардонидем, то наслҳо паси ҳам онро ба мерос гиранд ва аз он баҳравар шаванд. Ин китоб барои онҳо роҳнамои дуруст ва пандомӯз барои соҳибони ақли солим буд. Ҳамин тавр, Худованд пас аз Мӯсо Тавротро дар банӣ Исроил боқӣ гузошт, ки насл аз насл онро мерос мебурд ва аз ҳидояти он фоида мегирифт.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованд паёмбаронашро бо ҳидоят ва китоб таъйид мекунад, то мардум роҳи рост ёбанд — ин нишонаи раҳмати Ӯ ба бандагонаш аст.
• Мерос гузоштани китоби осмонӣ дар байни наслҳо нишон медиҳад, ки Худованд мехоҳад ҳидоят дар ҷомеа идома ёбад ва наслҳо аз он маҳрум нашаванд.
• Таврот ҳамчун китоби ҳидоят ба банӣ Исроил ато шуд, ва Қуръони Карим низ китоби ҳидоят барои тамоми одамон аст — он мероси ҷовидонӣ ва роҳнамои ҳақ барои ҳамаи наслҳост.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба китоби Худованд рӯй орем, онро биомӯзем ва ба наслҳои оянда мерос гузорем, зеро дар он ҳидоят ва саодати ду ҷаҳон аст.