Сураи Гафир — Оят 52

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يَوْمَ — рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• لَا يَنفَعُ — фоида намедиҳад, суд намерасонад.
• الظَّالِمِينَ — ситамгарон, яъне кофирон ва гунаҳкорон.
• مَعْذِرَتُهُمْ — узри онҳо, баҳонаи онҳо.
• اللَّعْنَةُ — лаънат, яъне дур карда шудан аз раҳмати Худо.
• سُوءُ الدَّارِ — бади саро, яъне ҷои бад дар охират, ки оташи дӯзах аст.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯз, ки рӯзи ҳисоб аст, узру баҳонаи ситамгарон ба онҳо ҳеҷ фоидае намерасонад. Онҳое, ки бо куфру гуноҳ бар зидди Худо ва паёмбаронаш ситам кардаанд, ҳатто агар узр оваранд, узри онҳо қабул намешавад. Дар он рӯз барои онҳо лаънат аст, яъне аз раҳмати Худо дур карда мешаванд, ва барои онҳо сарои бад — оташи дӯзах аст, ки азоби сахту дарднок дар он ҷой дорад. Ин оят ҳушдор медиҳад, ки одамон дар дунё фурсатро аз даст надиҳанд ва пеш аз фаро расидани рӯзи қиёмат ба сӯи Худо тавба кунанд, зеро дар он рӯз на узр фоида медиҳад ва на пушаймонӣ.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дунё ҷои амал аст, на ҷои узрхоҳӣ. Ҳар ки дар дунё роҳи ростро интихоб кунад, дар охират наҷот меёбад.
• Раҳмати Худо барои бандагони тавбакунанда кушода аст; пас бояд пеш аз марг тавба кунем ва амалҳои нек анҷом диҳем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки адлу инсофи Худо комил аст: ситамгарон ҷазои худро мебинанд ва некӯкорон подоши нек мегиранд.
• Ваъдаи Худо ҳақ аст ва рӯзи қиёмат ҳатман меояд; пас бояд бо имон ва амали солеҳ ба истиқболи он рӯз омода шавем.
• Ин оят дилҳоро ба сӯи ислом ва Қуръон мекашад, зеро Қуръон роҳи наҷот ва саодати ҷовидонро нишон медиҳад ва моро аз азоби дарднок огоҳ мекунад.