Сураи Гафир — Оят 55

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَاصْبِرْ: Пас сабр кун, яъне бар азият ва ранҷи душманон тоқат кун.
• وَعْدَ اللَّهِ: Ваъдаи Худованд, ки нусрат ва пирӯзӣ аст.
• حَقٌّ: Ҳақ, рост, бешак ва ҳатман иҷрошаванда.
• وَاسْتَغْفِرْ لِذَنبِكَ: Ва барои гуноҳи худ омурзиш бихоҳ.
• وَسَبِّحْ: Ва тасбеҳ бигӯ, яъне Худоро аз ҳар айбу нуқсон пок бидон.
• بِحَمْدِ رَبِّكَ: Ҳамроҳ бо ситоиши Парвардигорат.
• بِالْعَشِيِّ: Дар охири рӯз, яъне вақти бегоҳ.
• وَالْإِبْكَارِ: Ва дар аввали рӯз, яъне вақти саҳаргоҳ.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, бар он чӣ аз сӯи қавмат аз дурӯғбаровардан ва озор расондан ба ту мерасад, сабр кун ва устувор бош. Ба дурустӣ, ки ваъдаи Худованд ба ту ба пирӯзӣ ва ёрӣ ҳақ аст ва ҳеҷ шакке дар он нест; ваъдаи Ӯ ҳатман иҷро мешавад ва ҳаргиз хилоф намекунад. Ҳамчунон ки Худованд Мӯсоро ёрӣ дод ва Тавротро дар байни банӣ Исроил боқӣ гузошт, ҳамин тавр туро низ ёрӣ медиҳад ва осори туро дар пайравонат боқӣ мегузорад.

Сипас барои гуноҳи худ аз Худованд омурзиш бихоҳ, то мардум аз ту пайравӣ кунанд ва ин суннат дар уммат ҷорӣ шавад. Ва Парвардигоратро дар ҳар вақт, дар охири рӯз ва аввали он, ҳамроҳ бо ситоиш тасбеҳ бигӯ, яъне Ӯро аз ҳар чизе ки ба Ӯ лоиқ нест, пок бидон ва намозҳои панҷгонаро ба ҷо ор.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба сабру тоқат даъват мекунад ва ба мӯъминон таскин медиҳад, ки душвориҳо ва ранҷҳо дар роҳи даъват ҳатман ба пирӯзӣ ва ёрии Худованд анҷом меёбанд.
• Ваъдаи Худованд ҳақ аст ва ҳеҷ гоҳ хилоф намешавад; ин боварӣ ба дили инсон оромиш ва умед мебахшад.
• Истиғфор ва тавба барои ҳар инсон, ҳатто барои Паёмбар (с) ҳамчун суннат ва тарбият муқаррар шудааст, то мардум аз ӯ пайравӣ кунанд ва ҳамеша ба сӯи Худованд рӯ оваранд.
• Тасбеҳ ва ситоиши Худованд дар ҳама вақт, махсусан дар аввал ва охири рӯз, воситаи наздикӣ ба Худованд ва покии дил аст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини сабр, умед, истиғфор ва ибодат аст ва ҳамаи инҳо ба инсон оромиш, устуворӣ ва некӯаҳволӣ мебахшанд.