Сураи Фуссилат — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

• أَعْرَضُوا: рӯй гардонданд, аз қабули ҳақ рӯй тофтанд.
• أَنذَرْتُكُمْ: шуморо огоҳ кардам, бим додам.
• صَاعِقَةً: азоби ҳалокатовар, ҳар чизе ки сабаби нестшавӣ мегардад.
• عَادٍ وَثَمُودَ: номҳои ду қавми қадима ки ба сабаби инкор ва саркашӣ аз паёмбаронашон бо азоби сахт нест шуданд.

1. Тафсири оят:

Пас агар ин кофирон аз он чизе ки ту овардаӣ, рӯй гардонанд ва имон наоваранд, ба онҳо бигӯ: ман шуморо аз азобе огоҳ мекунам ки мисли азоби қавми Од ва Самуд бар шумо фурӯ хоҳад рафт. Онҳо низ паёмбарони худро дурӯғ бароварданд ва аз фармони Парвардигорашон саркашӣ карданд, бинобар ин азоби илоҳӣ онҳоро нест кард. Шумо ҳам агар ҳамин роҳро идома диҳед, ҳамон сарнавиштро хоҳед дошт. Ин азоб ҳалокатовар аст ва ҳеҷ чиз наметавонад шуморо аз он наҷот диҳад, магар тавба ва бозгашт ба сӯи Худо.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд бандагони худро танҳо намегузорад, балки онҳоро тавассути паёмбарон огоҳ мекунад, то ҳуҷҷат бар онҳо тамом шавад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки саркашӣ ва инкори ҳақ оқибати бад дорад ва ба ҳалокат мерасонад.
• Қиссаҳои қавмҳои гузашта барои мо ибрат ва огоҳианд, то мо аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем.
• Ислом дини раҳмат аст, аммо барои онҳое ки ҳақро инкор мекунанд ва саркашӣ менамоянд, азоб ва ҷазо низ вуҷуд дорад.
• Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо даъват мекунад, то пеш аз он ки азоб биёяд, худро ислоҳ кунем.
• Қуръон бо овардани мисолҳои воқеӣ аз таърихи қавмҳои пешин, дили инсонро ба андеша ва ҳушёрӣ водор мекунад ва ин нишонаи раҳмати Худованд ба бандагонаш аст.