Sura Fussilat — Werset 14

Znaczenie słów:

• min bajni ajdihim wa min chalfihim – „z przodu i z tyłu" – oznacza to, że posłańcy przychodzili do nich ze wszystkich stron, jeden po drugim, nieustannie i wytrwale.
• al-lā taʿbudū illā Allāh – „abyście nie czcili nikogo poza Allahem" – czyli aby oddawali cześć wyłącznie Allahowi, bez żadnego partnera.
• law szāʾa rabbunā la-anzala malāʾikatan – „gdyby zechciał nasz Pan, zesłałby aniołów" – to znaczy: gdyby Allah chciał, abyśmy przyjęli to wezwanie, zesłałby nam aniołów z nieba jako posłańców, a nie ludzi takich jak my.
• kāfirūn – „niewierzący" – czyli odrzucający i zaprzeczający temu, z czym przyszli posłańcy.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Werset ten odnosi się do ludów ʿĀd i Thamūd, do których przychodzili posłańcy jeden po drugim, z różnych stron i w różnych czasach, wzywając ich do oddawania czci wyłącznie Allahowi i porzucenia bałwochwalstwa. Mimo tej ciągłej i wytrwałej misji, ludy te odpowiedziały z pogardą i arogancją, mówiąc: „Gdyby nasz Pan rzeczywiście chciał, abyśmy uwierzyli, zesłałby nam aniołów z nieba jako posłańców, a nie ludzi takich jak my. Dlatego odrzucamy to, z czym przychodzicie, ponieważ jesteście tylko ludźmi, nie mając nad nami żadnej przewagi."

Ich odpowiedź była wyrazem pychy i uprzedzenia, a nie szczerego poszukiwania prawdy. Odrzucili posłańców nie dlatego, że ich przesłanie było fałszywe, ale dlatego, że nie mogli zaakceptować, aby człowiek – podobny do nich – był wybrańcem Allaha i niósł im objawienie. Zapomnieli, że Allah w swojej mądrości posyłał zawsze posłańców spośród ludzi, aby mogli być dla swoich społeczności wzorem i aby ludzie mogli się od nich uczyć w sposób zrozumiały i bliski.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Wytrwałość w głoszeniu prawdy – posłańcy nie zniechęcali się, mimo że ich ludy odrzucały ich wezwanie. Przychodzili „z przodu i z tyłu", czyli nieustannie i z różnych stron, co uczy nas, że w nawoływaniu do dobra trzeba być cierpliwym i konsekwentnym.
2. Pokora wobec woli Allaha – ludzie, którzy odrzucili posłańców, wykazali się pychą, uważając, że są w stanie oceniać sposób, w jaki Allah powinien przekazać swoje objawienie. To przestroga, abyśmy nie stawiali siebie w roli sędziów nad Bożymi decyzjami, lecz przyjmowali je z pokorą i zaufaniem.
3. Mądrość posyłania ludzi jako posłańców – Allah posyłał ludzi, a nie aniołów, aby ich przesłanie było bliższe sercom i umysłom odbiorców. Człowiek może być wzorem do naśladowania w praktyce, a jego życie jest żywym dowodem prawdziwości wezwania.
4. Ostrzeżenie przed arogancją i uprzedzeniami – postawa ludów ʿĀd i Thamūd pokazuje, jak zgubne jest odrzucanie prawdy z powodu dumy i fałszywych wyobrażeń. Kto szuka wymówek, zamiast prawdy, ten oddala się od Bożego prowadzenia.
5. Jedność przesłania wszystkich posłańców – wszyscy posłańcy wzywali do tego samego: do czci wyłącznie Allaha. To potwierdza, że islam jest kontynuacją tej samej prawdy, którą głosili wszyscy prorocy od początku dziejów.