Sure Fussilet — Ayet 44

Kelime Anlamları:

• A‘cemî: Arapça olmayan, yabancı dille ifade edilen.
• Fussilet: Açıklanmış, ayrıntılarıyla beyan edilmiş.
• Vakr: Ağırlık, sağırlık, işitme engeli.
• Amâ: Körlük, basiretsizlik.
• Yünâdevne: Çağrılırlar, seslenilirler.

Tefsir:

Ey Resul! Eğer biz bu Kur’an’ı Arapça dışında bir dille, yabancı bir lisanla indirseydik, müşrikler yine itiraz ederek şöyle diyeceklerdi: “Bu kitabın ayetleri neden açık ve anlaşılır kılınmadı? İçindeki mesajları neden anlayamıyoruz?” Ardından da şu çelişkiyi dile getireceklerdi: “Kitap Arapça dışında bir dilde, peygamber ise Arap mı olur? Bu nasıl olur?” Onların bu itirazı, aslında hakikate karşı bahaneler aramaktan başka bir şey değildir. Çünkü onlar, Kur’an’ın indiriliş amacını anlamak istemiyorlar; sadece öne sürecekleri bir mazeret arıyorlar.

Ey Resul! Onlara de ki: Bu Kur’an, iman edenler için hidayet rehberidir; onları sapıklıktan doğru yola iletir. Aynı zamanda kalplerdeki şüpheleri, vesveseleri ve manevi hastalıkları gideren bir şifadır. İman edenler, onu dinlediklerinde kalpleri huzur bulur, akılları aydınlanır. Ancak iman etmeyenlere gelince, bu Kur’an onların kulaklarında bir ağırlık, bir sağırlık meydana getirir; onu işitseler bile anlamazlar. Onların gözleri de Kur’an’ın ayetlerine karşı kördür; hakikati görmezler. Bu yüzden onlar, kendilerine çok uzak bir yerden seslenilen kimselere benzerler. Uzaktan kendilerine bağırılsa ne sesi duyarlar ne de çağrıyı anlarlar. İşte bu müşriklerin durumu da böyledir: Hakikat onlara ne kadar yakın olursa olsun, onlar ondan o kadar uzaktırlar.

Faydalar:

Bu ayet bize şu önemli dersleri verir: İnsanlar, hakikati kabul etmek istemediklerinde her zaman bir bahane bulurlar. Önemli olan, bahaneleri çoğaltmak değil, kalbi hakikate açık tutmaktır. Kur’an’ın Arapça inmesi, onun evrensel mesajını engellemez; aksine ilk muhataplarının onu anlamasını kolaylaştırmıştır. Asıl mesele, dil değil kalptir. Kur’an, iman eden gönüller için bir hidayet ve şifa kaynağıdır; onu okuyan, dinleyen ve üzerinde düşünen herkes bu şifadan nasibini alır. İman etmeyenler ise, hakikat kendilerine ne kadar yakın olursa olsun, ondan uzak kalırlar. Bu ayet, bizlere Kur’an’a yönelmenin, onu anlamaya çalışmanın ve kalbimizi ona açmanın ne kadar büyük bir nimet olduğunu hatırlatır. Kur’an’a kulak veren, onun hidayetiyle aydınlanır; ondan yüz çeviren ise, çağrıyı duysa bile ondan mahrum kalır.