Surja Fussilet — Ajet 46

Kuptimet e fjalëve:

• مَنْ عَمِلَ صَالِحًا: kush bën vepra të mira dhe të sinqerta.
• فَلِنَفْسِهِ: dobia e këtij veprimi i kthehet atij vetë.
• مَنْ أَسَاءَ: kush bën vepra të këqija dhe të dëmshme.
• فَعَلَيْهَا: dëmi i këtij veprimi bie mbi të.
• بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ: që i bën padrejtësi robërve të Tij, duke i dënuar pa faj ose duke u shtuar dënimin.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar na bën me dije se kushdo që bën vepra të mira, duke iu bindur Allahut dhe të Dërguarit të Tij, dobia e këtyre veprave i kthehet atij vetë – sepse Allahu nuk ka nevojë për veprat tona, por Ai i shpërblen robërit e Tij nga mirësia e Tij. Ndërsa kush bën vepra të këqija, duke iu kundërvënë urdhrave të Allahut, dëmi i këtyre veprave bie mbi të vetë – sepse Allahu nuk dëmtohet nga mosbindja e askujt. Pastaj Allahu e largon nga Vetja çdo padrejtësi, duke thënë se Ai nuk është i padrejtë ndaj robërve të Tij – Ai nuk i pakëson veprat e mira të askujt as edhe sa një grimcë, dhe nuk i shton dënimin askujt përtej asaj që meriton. Përkundrazi, Ai është i Drejtë dhe Bujar, i cili e shpërblen çdo njeri sipas veprës së tij: kush bën mirë, merr shpërblim të plotë, dhe kush bën keq, dënohet vetëm aq sa e meriton, pa asnjë padrejtësi.

Përfitimet nga Ajeti:

• Ky ajet na mëson se Allahu është i Drejtë absolut dhe nuk i bën padrejtësi asnjë robi të Tij – çdo njeri do të marrë shpërblimin ose dënimin që e meriton me të vërtetë.
• Na nxit që të bëjmë vepra të mira, sepse dobia e tyre na kthehet neve, jo Allahut – Ai është i pasur nga ne dhe ne jemi të varfër prej Tij.
• Na bën të kuptojmë se çdo vepër e keqe ka pasoja negative për vetë personin, gjë që na shtyn të largohemi nga mëkatet dhe të pendohemi.
• Na mbush zemrat me shpresë dhe qetësi, sepse e dimë se Allahu nuk harron asnjë vepër të mirë, sado e vogël qoftë, dhe nuk e humb shpërblimin e asnjë punëtori.
• Na mëson se feja islame është fe e drejtësisë dhe e barazisë, ku çdokush mban përgjegjësi për veprat e veta, pa i kaluar padrejtësia te të tjerët.