Sura Asz-Szura — Werset 20

Znaczenie słów:

• Ḥarth al-ākhirah – „uprawa życia ostatecznego”: oznacza czyny i pracę podejmowaną w celu zdobycia nagrody w życiu ostatecznym.
• Ḥarth ad-dunyā – „uprawa życia doczesnego”: oznacza czyny i starania ukierunkowane wyłącznie na korzyści tego świata.
• Nazid lahū fī ḥarthihī – „pomnożymy mu jego uprawę”: czyli zwiększymy i zwielokrotnimy nagrodę za jego dobre czyny.
• Nu’tihī minhā – „damy mu z niej (część)”: czyli obdarzymy go tym, co zostało mu wyznaczone z dóbr doczesnych.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Ten szlachetny werset ukazuje sprawiedliwość i mądrość Boga Wszechmogącego w rozdawaniu zapłaty za ludzkie czyny, rozróżniając dwie grupy ludzi ze względu na ich intencje i cele.

Pierwsza grupa to ci, którzy pragną swoimi czynami „uprawy życia ostatecznego” – czyli dążą do nagrody Boga, wypełniają Jego prawa, wydają z majątku na drodze szerzenia religii i czynią dobro z czystą intencją. Bóg Wszechmogący obiecuje im, że pomnoży ich „uprawę”, czyli zwielokrotni nagrodę za ich dobre uczynki – każda dobra rzecz zostanie wynagrodzona dziesięciokrotnie, a następnie może wzrosnąć do siedmiuset razy, a nawet do wielokrotności, których ilość zna jedynie Bóg. To pomnożenie jest wyrazem Bożej łaski i szczodrości wobec tych, którzy wybierają życie ostateczne.

Druga grupa to ci, którzy pragną wyłącznie „uprawy życia doczesnego” – czyli wykonują czyny jedynie dla osiągnięcia korzyści materialnych, bez myśli o życiu ostatecznym. Bóg Wszechmogący daje im z dóbr doczesnych to, co zostało im przeznaczone i zapisane – bez pomnażania i bez dodatkowej łaski. Jednakże taka osoba nie będzie miała żadnego udziału ani części w życiu ostatecznym, ponieważ nie pracowała na nie i nie miała takiej intencji. Wybrała świat doczesny zamiast wiecznego, więc otrzyma to, co wybrała, i straci to, co odrzuciła.

Werset ten podkreśla, że nagroda jest związana z intencją i celem. Kto pragnie dobra wiecznego, otrzyma je w pełni i z pomnożeniem, a kto pragnie tylko tego, co przemijające, otrzyma jedynie to, co zostało mu wyznaczone na tym świecie, i straci życie ostateczne.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Zachęta do czystej intencji – werset uczy nas, że Bóg patrzy na nasze serca i intencje, a nie tylko na zewnętrzne czyny. Kto czyni dobro dla Boga, otrzyma od Niego hojną nagrodę.
2. Sprawiedliwość Boga – Bóg nie krzywdzi nikogo; każdy otrzymuje to, na co zasłużył i czego pragnął. To przejaw doskonałej sprawiedliwości i mądrości.
3. Wartość życia ostatecznego – werset uświadamia nam, że życie ostateczne jest wieczne i lepsze, a jego nagrody nie można porównać z przemijającymi dobrami tego świata. Dlatego mądry człowiek powinien inwestować swoje czyny w to, co trwa wiecznie.
4. Ostrzeżenie przed zaniedbaniem życia ostatecznego – ten, kto ogranicza swoje cele do spraw doczesnych, traci największą nagrodę. To przestroga, abyśmy nie sprzedawali wieczności za ulotne przyjemności.
5. Łaskawość Boga dla wierzących – pomnażanie nagrody za dobre uczynki jest dowodem Bożej szczodrości i miłości do Jego sług, którzy dążą do Niego. To motywuje do wytrwałości w dobrych uczynkach i oddania się sprawom religii.