Сураи Аш-Шура — Оят 20

1. Маънии калимаҳои асосӣ:

• Ҳарс: дар луғат маънои киштзор ва ҳосилро дорад; дар ин ҷо ба маънои амал ва самараи он омадааст — яъне он чизе, ки инсон бо амали худ мекорад ва дар охират ё дунё ҳосил мекунад.
• Назид: афзун мекунем, зиёд мегардонем.
• Насиб: ҳисса, баҳра, насиба.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ҳар кас бо амали худ подоши охиратро талаб кунад ва барои расидан ба он кӯшиш намояд, ҳуқуқи Худоро адо кунад ва дар роҳи даъват ба дин сарф кунад, Мо савоби амали неки ӯро афзун мегардонем ва подоши як некӣро то даҳ баробар, балки то ҳафтсад баробар ва бештар аз он, то он андозае ки Худо бихоҳад, зиёд мекунем. Ва ҳар кас бо амали худ танҳо дунёро талаб кунад ва барои охират кор накунад, аз дунё он чизеро, ки барояш муқаррар кардаем, медиҳем, аммо дар охират ҳеҷ насиба ва подоше надорад, зеро дунёро бар охират афзал донистааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳадафи асосии амалҳои худро ризои Худо ва подоши охират қарор диҳем, на танҳо манфиатҳои зудгузари дунё.
• Худованд ваъда медиҳад, ки савоби амали некро чанд баробар зиёд мекунад; ин лутфу карамӣ бузург аст, ки дили инсонро ба некӯкорӣ гарм мекунад.
• Оят равшан месозад, ки касе ки танҳо дунёро талаб кунад, дар охират ҳеҷ баҳрае нахоҳад дошт; ин боиси ҳушёрӣ ва тавозуни дуруст дар ниятҳост.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дунёро восита бидонем, на ҳадаф; ва ҳар кори некро бо умеди подоши ҷовидон анҷом диҳем.
• Ин оят муҳаббати ба ислом ва Қуръонро дар дил афзун мекунад, зеро нишон медиҳад, ки дини мо чӣ гуна роҳи саодати дунявӣ ва ухравиро ба таври ҳикматомез ба ҳам мепайвандад.