Surja Esh-Shura — Ajet 20

Kuptimet e fjalëve:

• Harth el-ahireh (حرث الآخرة): vepra e mirë që bëhet me qëllim për shpërblimin e botës tjetër.
• Harth ed-dunja (حرث الدنيا): vepra që bëhet vetëm për interesat e kësaj bote.
• Nezid lehu (نزد له): ia shtojmë dhe ia shumëfishojmë shpërblimin.
• Nëti-hi minha (نؤته منها): i japim atë pjesë që i është caktuar nga fati në këtë botë.
• Nasib (نصيب): pjesë, hise, shpërblim.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon se Ai i dallon qartë njerëzit sipas qëllimeve të tyre. Ai që me veprat e tij synon shpërblimin e botës tjetër, duke iu bindur Allahut dhe duke shpenzuar në rrugën e Tij, Allahu ia shton shpërblimin e tij dhe ia shumëfishon atë – një e mirë i kthehet nga dhjetëfish deri në shtatëqindfish e edhe më shumë, aq sa do Allahu nga bujaria e Tij e pakufishme.

Ndërsa ai që me veprat e tij synon vetëm kënaqësitë e kësaj bote, duke mos menduar për botën tjetër, Allahu i jep atë që ia ka caktuar nga furnizimi i kësaj bote – por pa e shumëfishuar dhe pa i shtuar bekim. Dhe për shkak se ai nuk ka punuar për botën tjetër dhe e ka lënë pas dore atë, nuk do të ketë asnjë pjesë apo shpërblim në botën tjetër.

Ky ajet tregon se shpërblimi i Allahut është i lidhur me qëllimin e njeriut: kush e do botën tjetër, Allahu ia plotëson dëshirën me shumëfishim të shpërblimit, e kush e do vetëm këtë botë, i jepet ajo që i është caktuar, por pa asnjë shpresë për të mirën në botën tjetër.

Përfitimet nga ajeti:

1. Allahu i Lartësuar është i Drejtë dhe i Bujar – Ai i shpërblen njerëzit sipas qëllimeve të tyre, dhe nuk i humb askujt mundin e tij.
2. Sinceri në vepra është çelësi i shpërblimit të madh – sa më i pastër të jetë qëllimi për Allahun, aq më i madh është shumëfishimi i shpërblimit.
3. Ky ajet na nxit që ta bëjmë botën tjetër synimin tonë kryesor, sepse ajo është jeta e përhershme dhe shpërblimi i saj nuk ka fund.
4. Në këtë ajet ka një paralajmërim të butë për ata që e harrojnë botën tjetër – se ata mund të marrin disa gjëra në këtë botë, por në botën tjetër nuk kanë asnjë pjesë.
5. Islami na mëson ekuilibrin: të punojmë për këtë botë, por pa e harruar botën tjetër, dhe ta bëjmë botën tjetër synimin tonë më të lartë, sepse ajo është më e mira dhe më e qëndrueshme.