Сураи Аш-Шура — Оят 26

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يَسْتَجِيبُ: ҷавоб медиҳад, иҷобат мекунад.
• آمَنُوا: имон оварданд, бовар карданд.
• عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ: амалҳои некӯ ва шоиста анҷом доданд.
• فَضْلِهِ: лутфу марҳамати Ӯ, атои беподоши Худо.
• الْكَافِرُونَ: кофирон, онҳое, ки ба Худо ва паёмбараш имон наоварданд.
• عَذَابٌ شَدِيدٌ: азоби сахт ва дарднок.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки Ӯ дуои бандагони худро, ки ба Ӯ ва паёмбараш имон овардаанд ва амалҳои некӯ анҷом додаанд, иҷобат мекунад. Ҳар гоҳ онҳо ба сӯи Ӯ даст ба дуо бардоранд ва аз Ӯ некӣ талаб кунанд, Худо дуои онҳоро қабул менамояд ва ба онҳо ҷавоб медиҳад. Сипас Худованд аз лутфу марҳамати худ ба онҳо афзунтар ато мекунад — яъне на танҳо он чиро, ки хостаанд, ба онҳо медиҳад, балки аз он чи ки дархост кардаанд, бештар ва болотар аз онҳо ато менамояд. Ин афзунӣ ҳам дар дунё ва ҳам дар охират аст: дар дунё бо ҳидоят, тавфиқ ва оромиш, ва дар охират бо подоши дучанд ва савоби беҳисоб.

Дар қисмати охири оят Худованд ҳолати кофиронро баён мекунад, ки онҳо дар рӯзи қиёмат азоби сахт ва дардноке доранд, ки интизори онҳост. Ин азоби сахт натиҷаи инкор ва саркашии онҳост аз имон ба Худо ва паёмбараш.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Худованд дуои бандагони мӯъмини худро иҷобат мекунад ва ин боиси умедворӣ ва наздикшавӣ ба Худост.
• Худо на танҳо дуоро қабул мекунад, балки аз лутфи худ ба бандагони солеҳ афзунтар ато мекунад — ин нишонаи меҳрубонии бепоёни Ӯст.
• Имон ва амали солеҳ калиди баракат ва афзунии неъматҳост дар ҳаёти дунё ва охират.
• Ин оят моро ба сӯи амалҳои некӯ ва дуо ташвиқ мекунад, то аз фазлу марҳамати Худо баҳраманд гардем.
• Ҳамчунин оят ҳушдор медиҳад, ки роҳи инкор ва кофирӣ ба азоби сахт дар охират мерасонад, ва ин боиси он мешавад, ки инсон ба роҳи имон ва амали солеҳ ҳидоят ёбад.