Сураи Аз-Зухруф — Оят 36

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• «يَعْشُ»: рӯй гардондан, беэътиноӣ кардан ва аз чизе чашм пӯшидан.
• «ذِكْرِ الرَّحْمَٰنِ»: зикри Худованди меҳрубон, ки дар ин ҷо мақсад Қуръон аст.
• «نُقَيِّضْ»: муқаррар мекунем, муҳайё месозем ва ба ӯ мепайвандем.
• «قَرِينٌ»: ҳамнишин, ҳамроҳ ва ҳамдам.

1. Тафсири оят:

Ҳар касе ки аз зикри Худованди меҳрубон — яъне Қуръони Карим — рӯй гардонад ва ба он гӯш надиҳад, аз азоби Худо натарсад ва ба ҳидояти он роҳ наёбад, Худованд ба сазои ин рӯйгардонӣ барои ӯ шайтонеро муқаррар мекунад, ки ҳамеша ҳамроҳи ӯст. Он шайтон ӯро гумроҳ мекунад, аз ҳалол бозмедорад ва ба ҳаром тела медиҳад. Ин шайтон аз ӯ ҷудо намешавад ва пайваста ӯро ба бадӣ мекашад. Ҳамин гуна, касе ки ба Қуръон бо беэътиноӣ ва сатҳӣ назар мекунад ва ба он амал намекунад, оқибат ба рӯйгардонӣ мерасад ва сазояш он аст, ки шайтон бар ӯ мусаллат гардад ва гумроҳиашро афзун созад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва раҳмат аст; аз он рӯй гардондан боиси гумроҳӣ мешавад.
• Худованд одил аст: касе ки худро аз ёди Худо дур месозад, ба ҳамроҳии шайтон гирифтор мешавад.
• Ҳамнишинии шайтон на танҳо дар охират, балки дар ҳамин дунё низ оқибати бади рӯйгардонӣ аз зикри Худост.
• Ин оят моро ба мулоимат ва умедворӣ даъват мекунад, ки ба Қуръон рӯ оварем, онро бихонем, бифаҳмем ва ба он амал кунем, то аз ҳамроҳии шайтон наҷот ёбем.
• Қуръон роҳи наздик шудан ба Худованди меҳрубон аст; ҳар қадар ба он наздик шавем, ҳамон қадар аз шайтон дур мешавем ва дили мо ором меёбад.