Сураи Аз-Зухруф — Оят 37

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يَصُدُّونَهُمْ: онҳоро бозмедоранд, монеъ мешаванд.
• السَّبِيلِ: роҳи рост, яъне дини ислом ва роҳи ҳидоят.
• يَحْسَبُونَ: гумон мекунанд, тасаввур мекунанд.
• مُّهْتَدُونَ: ҳидоятёфтагон, роҳи рост ёфтагон.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки он шайтононе, ки ба касоне, ки аз зикри Худо рӯй гардондаанд, ҳамроҳ ва мусаллат карда шудаанд, онҳоро аз роҳи рост — яъне аз дини ҳақ ва сироти мустақим — бозмедоранд. Онҳо монеъ мешаванд, ки ин одамон амрҳои Худоро иҷро кунанд ва аз манъкунандаҳояш парҳез намоянд. Шайтонҳо барои онҳо ботил ва гумроҳиро зебо ҷилва медиҳанд ва куфру гуноҳро дар назарашон хушнамо месозанд, то ки онҳо аз имон ва тоат рӯй гардонанд. Дар натиҷаи ин фиребу зинати шайтонӣ ва рӯй гардондани худи ин одамон аз ҳақ, онҳо гумон мекунанд, ки дар роҳи дурустанд ва ҳидоят ёфтаанд. Онҳо худро бар ҳақ мепиндоранд ва аз ин рӯ тавба намекунанд ва аз гумроҳии худ барнамегарданд. Ин ҳолат аз сабаби он аст, ки ду омил якҷоя шудаанд: зебо нишон додани ботил аз ҷониби шайтон ва рӯй гардондани инсон аз ҳақ.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки шайтон ҳамеша душмани ошкори инсон аст ва мекӯшад ӯро аз роҳи рост боздорад.
• Аз зикри Худо рӯй гардондан боиси он мешавад, ки шайтон бар инсон мусаллат шавад ва ӯро ба гумроҳӣ кашад.
• Худписандӣ ва гумон кардани он ки инсон дар роҳи дуруст аст, садди бузургест дар роҳи тавба ва ислоҳ.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳамеша аз Худо ҳидоят бихоҳем ва ба зоҳири корҳо фирефта нашавем.
• Ваъдаи Худо барои онҳое, ки ба Ӯ рӯй меоранд ва зикрашро фаромӯш намекунанд, он аст, ки аз фиреби шайтон маҳфуз мемонанд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақро бо далел ва аз рӯи илм биҷӯем, на бо гумон ва хоҳиши нафс.