Сураи Аз-Зухруф — Оят 43

1. Маънои калимаҳо:

• فَاسْتَمْسِكْ: Пас, маҳкам бигир, устувор бош ва пайравӣ кун.
• بِالَّذِي أُوحِيَ إِلَيْكَ: Ба он чизе ки ба ту ваҳй шудааст, яъне Қуръони Карим.
• صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ: Роҳи рост ва дуруст, ки ҳеҷ каҷию инҳироф дар он нест.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ба он чизе ки ба ӯ ваҳй шудааст, яъне Қуръони Карим, маҳкам бигирад ва ба он амал кунад. Ин ваҳй дастуроту аҳкоми Худост, ки саодати дунёву охиратро таъмин мекунад. Сипас Худо мефармояд, ки ту эй Паёмбар, ҳақиқатан бар роҳи рост ва дуруст қарор дорӣ — роҳе, ки ҳеҷ шакку шубҳа ва каҷию инҳироф дар он нест. Ин роҳи рост ҳамон дини Худост, ки ӯ фармон додааст ва он Ислом аст. Дар ин оят тасбиту устуворӣ барои Паёмбар (с) ва ситоиш аз ӯ мавҷуд аст, зеро ӯ бар роҳи ҳақиқӣ ва рост қарор дорад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Қуръони Карим маҳкам бигирем ва онро дастури ҳаёти худ қарор диҳем, зеро дар он ҳидояту саодат аст.
• Қуръон роҳи ростро нишон медиҳад ва касе ки ба он пайравӣ кунад, аз гумроҳӣ наҷот меёбад.
• Ин оят боиси устуворӣ ва оромии дил барои ҳамаи мӯъминон аст, ки дар роҳи ҳақ қарор доранд.
• Ислом дини рост ва бекаҷ аст ва ҳар касе ки ба он пайравӣ кунад, дар роҳи дуруст қарор мегирад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки пайравӣ аз ваҳйи Худо воситаи расидан ба роҳи рост ва саодати ҷовидонӣ аст.