Сураи Аз-Зухруф — Оят 44

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «لَذِكْرٌ»: дар ин ҷо ба маънои шариф ва обрӯ аст, на ба маънои ёдоварӣ.

— «لِقَوْمِكَ»: барои қавми ту, яъне қурайш, ки Қуръон ба забони онҳо нозил шудааст.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки ин Қуръон барои ту эй Паёмбар ва барои қавми ту — қурайш — сарчашмаи шариф ва обрӯ аст. Зеро Қуръон ба забони онҳо нозил шудааст ва онҳо аз ҳама бештар маънои онро мефаҳманд. Пас шоиста аст, ки онҳо аз ҳама бештар ба он амал кунанд ва аз ҳама пештар ба он часпанду муқтазои онро ба ҷо оваранд. Ва ба зудӣ шумо — ту ва ҳамроҳонат — дар рӯзи қиёмат дар бораи ин неъмати бузург пурсида мешавед: ки оё шукри онро ба ҷо овардед ва ба он амал кардед, ё не? Ҳамчунин дар бораи имон ба он, пайравӣ аз ҳидояти он ва даъват ба сӯи он бозхост хоҳед шуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Қуръон барои инсон шариф ва сарбаландӣ аст, на бори гарон; ҳар кас ба он часпад, иззату обрӯ меёбад.

— Нозил шудани Қуръон ба забони мардум воситаи фаҳмиш ва амал аст, на воситаи фахр кардан бе амал.

— Ҳар неъмате, махсусан неъмати Қуръон, рӯзи қиёмат пурсиш дорад; пас бояд дар ҳаққи он кӯшиш кард.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръонро бихонем, бифаҳмем, ба он амал кунем ва дигаронро низ ба сӯи он даъват намоем.

— Муҳаббат ба Қуръон ва пайравӣ аз он сабаби сарбаландии дунёву охират аст ва дилҳоро ба ислом мекашад.