Сураи Аз-Зухруф — Оят 42

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «أَوْ»: ё.
• «نُرِيَنَّكَ»: ҳатман нишон медиҳем ба ту.
• «وَعَدْنَاهُمْ»: ваъда додаем ба онҳо.
• «مُقْتَدِرُونَ»: тавономанду қодир ҳастем.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд: ё агар туро пеш аз он ки азоби душманонатро бибинӣ, вафот диҳем, пас Мо аз онҳо дар охират интиқом мегирем. Ё ин ки дар ҳаёти ту он азоберо, ки ба онҳо ваъда додаем, нишон медиҳем — мисли он ки дар рӯзи Бадр ба сари кофирон омад — пас Мо бар онҳо комилан тавонем ва туро бар онҳо пирӯз мегардонем ва бо дасти ту ва дасти мӯъминон онҳоро хор мекунем. Ҳарчунон ки бошад, онҳо ҳеҷ гоҳ наметавонанд бар Мо ғолиб оянд ва аз фармони Мо бигурезанд.

1. Фавойиди оят:

• Ин оят тасаллиест барои ҳар касе, ки дар роҳи ҳақ аз душманон озор мебинад: агар адолат дар дунё ба даст наояд, Худованд дар охират ҳатман интиқом мегирад.
• Худованд бар ҳама чиз тавон аст; ҳеҷ қуввае наметавонад аз қазои Ӯ бигурезад.
• Ваъдаҳои Худованд ҳатмӣ ва рост аст; вақте ки мегӯяд азоб хоҳад омад, хоҳ дар ҳаёти ин шахс бошад ё баъд аз он, ҳатман меояд.
• Ин оят мӯъминонро ба сабр ва умедворӣ даъват мекунад: пирӯзӣ аз они Худованд аст ва Ӯ ҳар вақт ки хоҳад, онро ато мекунад.
• Инсон бояд ҳамеша ба Худованд таваккул кунад ва аз зулм натарсад, зеро қудрати ҳақиқӣ танҳо аз они Худост.