سوره زخرف — آیه 44

معانی کلمات:

• ذِکر: در اینجا به معنای شرف، بزرگواری و یادآوری است.
• لَکَ وَلِقَوْمِکَ: برای تو و قوم تو (قریش).

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوسلم) و قوم او یعنی قریش، جایگاه والای قرآن را یادآور میشود. این قرآن کریم که بر تو نازل شده است، مایهی شرف، عزت و افتخار برای تو و قوم توست؛ زیرا به زبان عربیِ فصیح و روشن بر قلب مبارک تو نازل گردیده و قوم تو (قریش) به دلیل آشنایی با این زبان، از همهی مردم به فهم آن تواناترند. بنابراین، شایسته است که آنان بیش از دیگران به این کتاب الهی ایمان آورند، به دستوراتش عمل کنند و آن را پاس بدارند. اما این شرف و نعمت بزرگ، مسئولیت سنگینی نیز به همراه دارد؛ چرا که در روز قیامت، هم تو و هم قوم تو و هم تمامی امت، دربارهی حق این قرآن مورد سؤال قرار خواهید گرفت: آیا به آن ایمان آوردید؟ آیا به هدایتهایش عمل کردید؟ آیا آن را به دیگران رساندید و در راه نشر و گسترش آن کوشیدید؟ پس باید در برابر این نعمت عظیم، شکرگزار باشید و وظیفهی خود را در قبال آن بهدرستی ادا کنید.

فواید و پیامهای آیه:

• قرآن کریم مایهی عزت و سربلندی هر فرد و جامعهای است که به آن تمسک جوید؛ بنابراین مسلمانان باید به این کتاب آسمانی افتخار کنند و آن را سرلوحهی زندگی خویش قرار دهند.
• نزول قرآن به زبان عربی، نعمتی بزرگ برای قوم عرب بود، اما این نعمت، مسئولیت آنان را در عمل به قرآن و تبلیغ آن بیشتر میکند.
• هر مسلمانی در قبال قرآن مسئول است و در روز قیامت از تلاوت، تدبر، عمل و تبلیغ آن بازخواست خواهد شد؛ پس باید از همین امروز برای ادای این مسئولیت بزرگ آماده شویم.
• این آیه انگیزهای قوی برای مسلمانان است تا با تمسک به قرآن، به بالاترین درجات عزت و کرامت در دنیا و آخرت دست یابند و امت اسلامی با عمل به این کتاب، به جایگاه واقعی خود در جهان بازگردد.