سورت زخرف — آیت 82

د معنا کلمې:

• سُبْحَانَ: پاکي او تقديس، يعني الله تعالی له هر عيب او کمي څخه پاک بولل.
• رَبّ: پالونکی، مالک او چارواکی.
• الْعَرْشِ: عرش، د الله تعالی ستر مخلوق، هغه عالي تخت چې د کايناتو تر ټولو لوړ دی.
• يَصِفُونَ: هغه څه چې مشرکان يې د الله تعالی په اړه وايي، لکه د اولاد، ملګري او شريک نسبت ورکول.

د آيت تفسير:

الله تعالی خپل ځان له هغو ټولو ناروا خبرو څخه پاک او منزه بولي چې مشرکان يې په اړه کوي. دوی الله ته اولاد، ښځه او شريک نسبت ورکوي، خو الله تعالی د آسمانونو او ځمکې پالونکی او د ستر عرش مالک دی. هغه د دوی له ټولو دروغو او باطلو ويناګانو څخه پاک او لرې دی. د الله تعالی ذات له هر هغه څه څخه لوړ دی چې دوی يې په اړه تصور کوي يا وايي. د آسمانونو، ځمکې او عرش يادونه د دې لپاره شوې چې دا د مخلوقاتو تر ټولو ستر او عظيم دي، نو څنګه چې دا ستر مخلوقات د الله تعالی په پالنه کې دي، نو هغه له دې ټولو څخه ډېر لوړ او پاک دی.

فايدې:

1. دا آيت مونږ ته ښيي چې الله تعالی له هر عيب، کمي او نيمګړتيا څخه پاک دی، او بايد مونږ هم د هغه په اړه يوازې هغه څه ووايو چې هغه خپل ځان ته ثابت کړي دي.
2. مونږ بايد له شرک او د الله تعالی په اړه له ناروا نسبتونو څخه ډډه وکړو، ځکه چې دا د الله تعالی د پاکۍ خلاف دی.
3. د الله تعالی عظمت او لويي ته په کتو سره، مونږ بايد د هغه په وړاندې عاجزي او تواضع وکړو، او د هغه له حکمونو څخه سرغړونه ونه کړو.
4. دا آيت مونږ ته تسلي او ډاډ ورکوي چې الله تعالی د مشرکانو له دروغو او باطلو خبرو څخه پاک دی، او د هغه ذات ته هېڅ زيان نه رسېږي، خو دوی به د خپلو کړنو سزا وويني.