Сураи Аз-Зухруф — Оят 82

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

— «Субҳон»: покӣ ва бузургдошти Худованд аз ҳар айбу нуқсоне.

— «Арш»: бузургтарин махлуқи Худованд, ки болои ҳамаи махлуқот қарор дорад ва подшоҳии Ӯро нишон медиҳад.

— «Ясифун»: он чӣ мушрикон мегӯянд ва тавсиф мекунанд, аз дурӯғу бӯҳтон.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол Худро аз ҳар камбуду нуқсон пок медорад. Ӯ Парвардигори осмонҳову замин ва Парвардигори Арши бузург аст. Ин покӣ ва бузургдошт аз он чизҳоест, ки мушрикон нисбат ба Ӯ мегӯянд: аз қоил шудан ба шарик, ҳамсар ва фарзанд барои Худо, ва дигар суханони ботиле, ки аз рӯи дурӯғ ва бӯҳтон мегӯянд. Худованд осмонҳову замин ва Аршро махсусан зикр кард, зеро инҳо бузургтарин махлуқоти Ӯ ҳастанд ва Парвардигории Ӯ бар онҳо равшану ошкор аст. Пас касе ки Парвардигори ин махлуқоти азим аст, аз ҳар он чӣ мушрикон ба Ӯ нисбат медиҳанд, поктар ва болотар аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро меомӯзад, ки Худованди Мутаъолро аз ҳар айбу нуқсон пок бидонем ва танҳо Ӯро ба Парвардигорӣ бишиносем.

— Бузургии махлуқоти Худо, ба мисли осмонҳову замин ва Арш, моро ба андеша водор мекунад, ки Офаридгори онҳо аз ҳама бузургтар ва таърифҳои дурӯғи мушрикон аз Ӯ дур аст.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки суханони ботил ва нисбатҳои нодуруст ба Худо ҳеҷ гоҳ ба Ӯ зарар намерасонанд, балки худи гӯянда дар зиён аст.

— Ва моро ба сӯи тавҳид ва пок доштани забон аз ҳар сухани нодуруст дар бораи Худо ҳидоят мекунад, то дили мо ба ислом ва Қуръон гармтар шавад.