Сураи Ад-Духан — Оят 5

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

— «أَمْرًا»: фармон, кор, ҳукм.

— «مِّنْ عِندِنَا»: аз ҷониби Мо, аз назди Мо.

— «مُرْسِلِينَ»: фиристандагон, яъне касоне ки паёмбаронро мефиристем.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Парвардигор дар бораи шаби мубораки Қадр ва Қуръони Карим аст. Худованд мефармояд, ки ҳамаи корҳои ҳикматомез ва муҳкамро дар он шаб аз назди Худ фармон медиҳем ва онро ба фариштагон месупорем. Ин фармон аз ҷониби Мо буда, ба ирода ва илми Мо сурат мегирад. Сипас Худованд таъкид мекунад, ки Мо паёмбаронро ба сӯи бандагони Худ фиристодаем, то ҳуҷҷат бар онҳо тамом шавад ва роҳи ҳидоят ба онҳо равшан гардад. Пайғамбари Муҳаммад (с) низ аз ҷумлаи ҳамин паёмбарон аст, ки ба сӯи мардум фиристода шудааст, то онҳоро аз торикӣ ба рӯшноӣ барорад ва ба сӯи роҳи рост ҳидоят кунад. Пас, ҳар чизе ки дар олам рӯй медиҳад ва ҳар фармоне ки нозил мешавад, ҳама бо ирода, илм ва фармони Худованди ҳаким аст ва Ӯ ҳамеша паёмбаронро барои ҳидояти мардум мефиристад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамаи корҳо ва фармонҳо аз ҷониби Худованди доно ва ҳаким идора мешаванд ва ҳеҷ чиз аз илми Ӯ пинҳон нест.

— Худованд паёмбаронро аз рӯи раҳмат ва лутфи Худ ба сӯи мардум мефиристад, то онҳо роҳи ҳақро пайдо кунанд ва аз гумроҳӣ наҷот ёбанд.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба паёмбарон ва паёмҳои осмонӣ имон оварем ва аз онҳо пайравӣ кунем.

— Дар он тасаллӣ ва умед барои ҳамаи бандагон аст, ки Худованд онҳоро бе раҳнамо ва бе китоб нагузоштааст.

— Ин оят муҳаббат ва шавқро ба ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро Худованд Худаш ғамхории бандагони Худро ба уҳда гирифтааст ва онҳоро ба сӯи некӣ ва саодат ҳидоят мекунад.