Сураи Ад-Духан — Оят 58

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «يَسَّرْنَاهُ»: осон кардем онро.
• «بِلِسَانِكَ»: ба забони ту.
• «يَتَذَكَّرُونَ»: панд гиранд ва ёд оваранд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки Мо ин Қуръонро ба забони ту — забони арабӣ — осон ва равон кардем, то мардум онро бифаҳманд ва ба осонӣ дарк кунанд. Ҳадаф аз ин осонсозӣ он аст, ки онҳо панд гиранд, аз ғафлат бедор шаванд ва ба сӯи роҳи рост баргарданд. Қуръон на танҳо дар лафз ва хондан осон аст, балки дар маъно ва фаҳмидан низ равону фаҳмост, то ҳар касе, ки хоҳиш дорад, аз он баҳра гирад ва ба василаи он ба Худо наздик шавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Қуръон китоби осон ва фаҳмост, на китоби мубҳам ва душворфаҳм; ҳар кас метавонад аз он панд гирад.
• Худованд мехоҳад бандагонаш роҳи ҳидоятро пайдо кунанд ва аз ин китоб баҳравар шаванд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръонро бо дил ва ақл бихонем ва дар маъноҳои он андеша кунем.
• Осонсозии Қуръон нишонаи раҳмати Худованд ба бандагонаш аст, то ҳеҷ кас баҳонае барои дурӣ аз он надошта бошад.
• Ҳар касе, ки ба Қуръон рӯй оварад ва онро бифаҳмад, метавонад зиндагии худро ислоҳ кунад ва ба саодати дунёву охират бирасад.