Сураи Ад-Духан — Оят 59

1. Шарҳи калимаҳое, ки дар оят ниёз ба тавзеҳ доранд:

— «Фартақиб»: аз решаи «рақаба» буда, маънои интизор шудан, чашм ба роҳ буданро дорад.

— «Муртақибун»: интизоркунандагон, чашмдошткунандагон.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки интизори ёрии Худо ва пирӯзӣ бар мушрикон бошад ва чашм ба роҳи он ваъдае бошад, ки ба ӯ дода шудааст. Ҳамчунин интизори он бошад, ки азоби Худо бар душманонаш фурӯ ояд. Дар ҳақиқат, онҳо низ интизори бадбахтӣ ва нобудшавии Паёмбар (с) ҳастанд ва гумон мекунанд, ки рӯзе бар ӯ ғалаба хоҳанд кард. Аммо ба зудӣ хоҳанд донист, ки пирӯзӣ, сарбаландӣ ва баландии сухан дар дунёву охират аз они Паёмбар (с) ва пайравони мӯъмини ӯст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ҳамеша дӯстдорони худро танҳо намегузорад ва ваъдаи ёрии Ӯ ҳатман ба амал меояд.

— Сабре, ки Паёмбар (с) ва мӯъминон дар роҳи даъват карданд, самараи некӯ дошт ва пирӯзии ниҳоӣ аз они онҳост.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар рӯзҳои сахтӣ умедро аз даст надиҳем ва ба ваъдаи Худо бовар дошта бошем.

— Қуръон китобест, ки дилҳоро ором медиҳад ва ба инсон роҳи дурустро нишон медиҳад; пас биёед ба он рӯ орем ва аз он пайравӣ кунем.