Сураи Ад-Духан — Оят 57

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «فَضْلًا»: бахшиш, лутф ва неъмати беподош аз ҷониби Худо.
• «مِّن رَّبِّكَ»: аз ҷониби Парвардигори ту.
• «الْفَوْزُ»: комёбӣ, наҷот ва пирӯзӣ.
• «الْعَظِيمُ»: бузург, азим.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханон дар бораи ҳоли парҳезгорон дар охират аст. Худованди мутаъол мефармояд, ки ин неъматҳо — дохил шудан ба биҳишт ва эмин мондан аз оташи дӯзах — ба онҳо танҳо аз рӯи лутфу бахшиши Парвардигор ато шудааст, на ба сабаби сазоворӣ ё ҳаққи онҳо. Яъне ин подоши некӯкорӣ ва парҳезгории онҳост, ки Худо аз рӯи карам ва марҳамати худ ба онҳо арзонӣ доштааст. Пас аз зикри ин неъматҳо, Худованд таъкид мекунад, ки ҳамин аст комёбии бузург ва пирӯзии асил — наҷоте, ки бо он ҳеҷ комёбии дигаре баробар шуда наметавонад. Ин аст ғояти орзуи ҳар мӯъмин ва интиҳои роҳи некӯкорӣ.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи неъматҳои охират аз лутфу бахшиши Худованд аст, на танҳо натиҷаи амали мо; бинобар ин бояд ҳамеша ба Худо умедвор бошем ва аз Ӯ тавфиқ пурсем.
• Комёбии ҳақиқӣ на дар молу ҷоҳи дунё, балки дар наҷот ёфтан аз дӯзах ва дохил шудан ба биҳишт аст; ин боиси он мешавад, ки инсон қимати аслӣ ва ҳадафи ниҳоии худро дуруст дарк кунад.
• Ояти карима ба мӯъмин умед мебахшад, ки агар бо ихлос ва парҳезгорӣ ба сӯи Худо рӯй оварад, Худованди меҳрубон ӯро бо неъматҳои бузург сарфароз мегардонад.
• Ёдоварӣ мекунад, ки роҳи наҷот ва комёбӣ кушода аст ва ҳар кас метавонад бо пайравӣ аз Қуръон ва суннати Паёмбар (с) ба ин саодати абадӣ бирасад.